ΦόρουμΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση
Σημαντικά Θέματα
Πρόσφατα Θέματα
» Θέματα συζήτησης μεταξύ ενός straight και ενός gay.
από Cookie Σήμερα στις 00:58

» Κοιτάτε το πέος του διπλανού σας στα ουρητήρια σε δημόσιους χώρους?
από Cookie Σήμερα στις 00:43

» Όταν είστε σε δημόσιους χώρους, τσεκάρετε (κρυφά ή φανερά) το φούσκωμα στο παντελόνι του άλλου;
από Cookie Σήμερα στις 00:37

» Τι είμαι τελικά;
από Cookie Σήμερα στις 00:25

» Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;
από N.G95 24/6/2017, 03:52

» Τι νιώθεις αυτή τη στιγμή;
από Phantasos 24/6/2017, 00:27

» Αγαπημένα ξένα τραγούδια
από Phantasos 24/6/2017, 00:16

» Διάφορα video
από Dragneel 23/6/2017, 20:11

» Αγαπημένος gay pornostar
από makosdim 18/6/2017, 13:02

» Kι εγώ...
από DiabolAkis 14/6/2017, 17:54

» Παιχνίδι ερωτήσεων
από EvilAngel 14/6/2017, 00:20

» Οff-topic
από EvilAngel 14/6/2017, 00:07

» Αν ήσουν...
από Steven94 13/6/2017, 23:00

» Αστείες εικόνες
από Duality 13/6/2017, 18:27

» Με φλερτάρει , απλά με συμπαθεί ή κατι άλλο?
από Duality 13/6/2017, 09:35

» Παιχνίδι ερωτήσεων (shocking version)
από DiabolAkis 13/6/2017, 02:13

» Εδώ τα ρεζιλίκια και οι ρόμπεεεες
από Phantasos 9/6/2017, 22:36

» Διχασμένος
από Duality 9/6/2017, 00:32

» Θα χασω τη σχεση μου απο μια μ*λ*κι*;
από puppyeyes 31/5/2017, 02:13

» Σωστοσ καθαρισμοσ ?
από puppyeyes 31/5/2017, 01:49

» Χρόνια πολλά
από EvilAngel 29/5/2017, 23:02

» Ανακαλύψεις ...
από Duality 22/5/2017, 20:05

» Gaypatras
από DiabolAkis 14/5/2017, 17:09

» Αφιερώσεις σε μέλη του forum...
από N.G95 14/5/2017, 04:44

» Laser αποτρίχωση
από mrskinnyjeans 6/5/2017, 08:39

Σας προτείνουμε
Συζητήσεις για το φύλο, το σώμα, τις επιθυμίες
Κέντρο πρόληψης για τον HIV
Kοινότητα LGBTQ νέων
Κορυφαίοι συγγραφείς του μήνα
EvilAngel
 
Steven94
 
Duality
 
DiabolAkis
 
N.G95
 
Phantasos
 
Cookie
 
Equinox527
 
celestial
 
Dragneel
 
Ιούνιος 2017
ΔευΤριΤετΠεμΠαρΣαβΚυρ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
ΗμερολόγιοΗμερολόγιο

Μοιραστείτε | 
 

 Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
monster
Inactive Members


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : city centre
Αριθμός μηνυμάτων : 15608
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;   19/6/2013, 23:10

Μετά τις νεότερες ειδήσεις πως τα γονίδια όλων των ανθρώπων είναι ίδια κατά 99,99% και το γεγονός ότι βρέθηκαν λιγότερα από τα αναμενόμενα γονίδια στον άνθρωπο (πράγμα που σημαίνει πως το περιβάλλον έρχεται να παίξει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της ανθρώπινης ύπαρξης), είναι άραγε περιττό να γράφονται μελέτες για την κατάρριψη της ρατσιστικής θεωρίας του βιολογικού ντετερμινισμού; Δεν το νομίζουμε. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα υπήρχε το φιλοσοφικό ερώτημα αν η ανθρώπινη ύπαρξη παραμένει σταθερή ή είναι δυναμικά εξελισσόμενη οντότητα. Υπήρχαν γενικώς δυο τάσεις γύρω από αυτό το θέμα. Η μια πίστευε στη στατικότητα των έμβιων όντων και η άλλη στη δυναμική τους εξέλιξη. Μερικοί γνωστοί αρχαίοι φιλόσοφοι που υποστήριξαν την πρώτη άποψη ήταν, ο Παρμενίδης που θεωρούσε ότι οι αλλαγές που παρατηρεί κάποιος να συμβαίνουν είναι στο κόσμο τον παραισθήσεων, δεν συμβαίνουν δηλαδή στην πραγματικότητα και ο Αριστοτέλης, ο οποίος ήταν ένας προσεκτικός μελετητής της φύσης και υποστήριζε ότι οι οργανισμοί τοποθετούνται σε μια σκάλα αυξανόμενης πολυπλοκότητας αλλά δεν εξελίσσονται. Στη σκάλα αυτή κάθε οργανισμός καταλαμβάνει μια συγκεκριμένη θέση αλλά δεν υπάρχει καμία δυνατότητα της για μετακίνηση σε κάποια άλλη.
Γρηγοριάδου Κούλα, Παπασωτηρίου Χριστίνα, Πετρίδου Ελένη

Φιλόσοφοι που διατύπωσαν θεωρίες για τη συνεχή εξέλιξη του κόσμου είναι ο Ηράκλειτος με το γνωστό «τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει», o Εμπεδοκλής που πίστευε στην αέναη ροή και κίνηση των όντων» και ο Αναξίμανδρος που διατύπωσε την άποψη ότι η ζωή προήλθε από την υγρή γη, και δεν εμφανίστηκε ο άνθρωπος στη γη με τη σημερινή του μορφή αλλά προήλθε από άλλα ζώα.

Ο Λινναίος (18ος αιώνας) πίστευε στην ιδέα της σταθερότητας των ειδών που θέλει τα είδη «σταθερά» και «αναλλοίωτα», σαν τις ιδέες και τα πρότυπα του Πλάτωνα (5ος αιώνας). Ο Δαρβίνος όχι μόνο πίστευε στην εξέλιξη των ειδών αλλά και διατύπωσε και σκέψεις για τη διαδικασία μεταβολής των ειδών. Το ερώτημα για το αν τα είδη είναι σταθερά ή εξελίσσονται παίρνει τη σημερινή μορφή «της συνθετικής θεωρίας της εξέλιξης», με την καθιέρωση της κληρονομικότητας μέσα από τους νόμους του Μέντελ, του χρωμοσωμικού μηχανισμού της κληρονομικότητας, των γνώσεων της γενετικής των πληθυσμών, της φυσικής επιλογής, αλλά και τους ορισμούς για τα είδη και την ύπαρξη ποικιλομορφίας (Dobzhansky, 1970).

Έτσι το αρχικό ερώτημα αν η ανθρώπινη φύση είναι δυναμικά εξελισσόμενη ή όχι, παίρνει σήμερα καινούρια μορφή. Ποιος είναι ο προσδιοριστικός παράγοντας που την καθορίζει; Είναι η ανθρώπινη οντότητα αναλλοίωτη και καθοριζόμενη από το γενετικό δυναμικό, από τα γονίδια που κουβαλάει ή επηρεάζεται και από το περιβάλλον και άρα είναι δυναμικά εξελισσόμενη; Σ’ αυτό το δίλημμα πολλοί απάντησαν ότι διαφέρουμε ως προς τις θεμελιώδεις ικανότητες μας λόγω εγγενών διαφορών, ότι αυτές οι εγγενείς διαφορές κληρονομούνται και ότι η ανθρώπινη φύση εγγυάται τη δημιουργία ιεραρχικής κοινωνίας. Είναι αυτό που ονομάζεται ιδεολογία του βιολογικού ντετερμινισμού. Η αρχική ιδέα της κοινωνικής και οικονομικής κληρονομικότητας έχει μετατραπεί σε βιολογική κληρονομικότητα (Lewontin, 1991).

Ο βιολογικός ντετερμινισμός έχει κάνει αισθητή την παρουσία του σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής για να νομιμοποιήσει επιστημονικά τις κοινωνικές ανισότητες. Έτσι η προσέγγιση των κοινωνικών ανισοτήτων που προκύπτουν από τις συνέπειες της θεωρίας του βιολογικού ντετερμινισμού θα γίνει μέσα από την ανάπτυξη των επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων των οπαδών του ντετερμινισμού και των περιβαλλοντιστών.

Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τη θεωρία του βιολογικού ντετερμινισμού θα γίνει μια αναδρομή στις ρίζες των απόψεων του ντετερμινισμού, στη συνέχεια θα αναφερθούμε στις απόψεις επιστημόνων για την ισότητα των ευκαιριών και τις εγγενείς διαφορές μεταξύ κοινωνικών ομάδων, και τέλος θα αναφερθούν οι απόψεις που υποστηρίζουν την επίδραση του περιβάλλοντος. Μετά την παράθεση επιστημονικών απόψεων ακολουθεί επίλογος μέσα από προσωπικές καταγραφές.

_________________
Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
monster
Inactive Members


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : city centre
Αριθμός μηνυμάτων : 15608
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;   19/6/2013, 23:10

Εγγενή χαρακτηριστικά – ισότητα ευκαιριών

Είναι ενδιαφέρον να ξεκινήσουμε με τις ρίζες του βιολογικού ντετερμινισμού για να κατανοήσουμε καλύτερα τις κοινωνικές ανισότητες τις οποίες στήριξε και πάνω στις οποίες στηρίχθηκε.

Οι επαναστάσεις του 17ου και 18ου αιώνα στην Ευρώπη και την Αμερική, έγιναν με στόχο την ανατροπή των ήδη υπαρχόντων ανισοτήτων που χαρακτηρίζονταν από αριστοκρατικά προνόμια και μονιμότητα προσώπων στην κοινωνία. Το σύνθημα ήταν «ελευθερία, αδελφότητα, ισότητα», για όλους τους ανθρώπους, πλην των γυναικών, οι οποίοι γεννήθηκαν ίσοι. Ωστόσο τα συνθήματα αυτά την επομένη των επαναστάσεων ξεθώριασαν. Στην θέση τους «η αστική τάξη εγκατέστησε νέα προνόμια και νέες ιεραρχίες στην οικονομία, την πολιτική και την εκπαίδευση» (Ανθογαλίδου, 1991), διαιωνίζοντας έτσι τις κοινωνικές ανισότητες με μια νέα μορφή.

Οι προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων που δεν εκπληρώθηκαν επέβαλλαν την ανάγκη ύπαρξης ενός άλλοθι. Αυτό διατυπώθηκε ως εξής: «Στην νέα κοινωνία ο αγώνας είναι δίκαιος. Όλοι πρέπει να ξεκινήσουν από την αφετηρία και ο καθένας έχει ίσες ευκαιρίες να τερματίσει πρώτος» (Lewontin, 1991). Δηλαδή υπάρχει ισότητα ευκαιριών αλλά η πορεία του καθενός καθορίζεται από εγγενή χαρακτηριστικά. Επομένως η κοινωνική θέση, ο πλούτος και η δύναμη του κάθε ατόμου δεν είναι αποτέλεσμα μιας άνισης κοινωνίας αλλά μιας διεργασίας φυσικής κατάταξης. Για την αιτιολόγηση της νέας αυτής ρατσιστικής τάσης ισχυρό όπλο αποτέλεσε η επιστήμη, με την ανάπτυξη της θεωρίας του βιολογικού ντετερμινισμού.

Η ισότητα ευκαιριών υποστηρίχθηκε από αρκετούς επιστήμονες όπως: τον Hernstein, ψυχολόγο στο Harvard, ο οποίος υποστηρίζει ότι «αφαιρώντας τους τεχνητούς φραγμούς μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, η κοινωνία έχει ενισχύσει την δημιουργία βιολογικών φραγμών», τον L. F. Ward, κοινωνιολόγο του 19ου αιώνα, ο οποίος έγραψε ότι «η καθολική εκπαίδευση είναι η δύναμη που προορίζεται να εξαλείψει κάθε τεχνητή ανισότητα και να αφήσει τις φυσικές ανισότητες να βρουν το αληθινό τους επίπεδο», τον Jensen, καθηγητή του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια του οποίου η άποψη είναι ότι διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικές δυνατότητες και επομένως η ισότητα στις ευκαιρίες λειτουργεί ως βάση για την φυσική κατάταξη.

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι οι κοινωνικές ανισότητες ντύθηκαν με ένα ένδυμα επιστημονισμού προκειμένου να γίνουν πιστευτές. Η λανθασμένη θεωρία του Lamarck για την κληρονόμηση των επίκτητων χαρακτήρων χρησιμοποιήθηκε για να εξηγήσει τα στεγανά των κοινωνικών δομών και να δώσει απάντηση στο φαινόμενο που παρατηρούνταν, τα παιδιά των κατώτερων κοινωνικών τάξεων να μην έχουν ουσιαστικά πρόσβαση στην εκπαίδευση, στον πλούτο και σε άλλα κοινωνικά αγαθά.

Τον 18ο αιώνα μεσουρανούσε η θεωρία του οικονομολόγου T. Malthus, ο οποίος υποστήριζε ότι, τα αγαθά αυξάνονται με αριθμητική πρόοδο ενώ οι πληθυσμοί με γεωμετρική. Άρα η τροφή δεν επαρκεί για όλους και είναι φυσική συνέπεια να υπάρχουν πεινασμένοι. Ο Malthous θεωρούσε υπερβολικά φιλελεύθερο τον αγγλικό νόμο περί φτωχών και υποστήριζε τον αυστηρό έλεγχό τους ώστε να μην αναπαράγονται και να μην δημιουργούν κοινωνική αναταραχή.

Οι εγγενείς διαφορές θεωρήθηκε ότι δεν χαρακτηρίζουν μόνο τα άτομα αλλά και ομάδες, κράτη ή φυλές. Η ύπαρξη των εγγενών διαφορών υποστηρίχθηκε τον 19ο αιώνα και από τον Lombrosso σύμφωνα με τον οποίο οι εγκληματίες μπορούσαν να αναγνωριστούν από τη διάπλαση των φυσικών τους χαρακτηριστικών όπως των αυτιών, της μύτης, του κρανίου, των χειλιών κτλ.

Ο L. Agassiz, ο μεγαλύτερος ζωολόγος του 19ου αιώνα, υποστήριξε πως «οι ραφές των κρανίων των μαύρων παιδιών κλείνουν νωρίτερα από αυτές των λευκών, επομένως θα ήταν επικίνδυνο να διδάσκονται οι μαύροι πολλές γνώσεις, γιατί οι εγκέφαλοί τους θα διογκώνονταν και θα έσκαγαν μέσα στα δύσκαμπτα κρανία τους». Ο C. Brigham διατύπωσε την άποψη ότι: «η μείωση της Αμερικανικής ευφυΐας θα είναι πιο γρήγορη…εξαιτίας της παρουσίας των νέγρων». Ο Η. F. Osborne αναφέρει ότι οι βόρειες φυλές υπερέχουν αυτών των χωρών του νότου και ανέφερε μια σειρά προσωπικοτήτων που οι πρόγονοί τους είχαν βόρεια καταγωγή.

Πρόσφατα δύο άλλοι ερευνητές (Murray και Hernstein, 1994) παρουσίασαν στατιστικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι λευκοί και πλουσιότεροι Αμερικανοί είναι ευφυέστεροι από τους μαύρους και φτωχούς, υποστήριξαν ότι η ταξική διαστρωμάτωση στις ΗΠΑ αντανακλά διαφορές στο βαθμό ευφυΐας των ανθρώπων (Sahlins, 1997).

Για να μην μείνουμε με την αυταπάτη ότι όλες οι ρατσιστικές απόψεις αποτελούν ένα σύνδρομο των προηγούμενων αιώνων και ότι με την αλματώδη ανάπτυξη της βιολογίας αναιρέθηκαν, θα αναφέρουμε και κάποιες νεότατες απόψεις. Ο R. Dawkinς (Το εγωιστικό γονίδιο, 1998), γράφει: «Δεν υποστηρίζω καμιά από τις απόψεις της αντίθεσης φύσης – ανατροφής», για να συνεχίσει, «είμαστε μηχανές δημιουργημένες από τα γονίδια μας…νόμος του γονιδιακού εγωισμού». Στο ίδιο βιβλίο ο συγγραφέας δεν αποδέχεται την κοινωνική ανισότητα που πηγάζει από τα εγωιστικά μας γονίδια, αλλά θεωρεί ότι, αν ως κοινωνία επιθυμούμε να προάγουμε την ισότητα και τον αλτρουισμό, δεν θα πρέπει να περιμένουμε μεγάλη βοήθεια από την βιολογική μας οντότητα, γιατί έρχεται σε αντίθεση με την βιολογική μας εμμονή, για διαιώνιση των εγωιστικών μας γονιδίων. Ευτυχώς ο R. Dawkinς έχει ξεκαθαρίσει, ότι στη διαμάχη φύσης – ανατροφής δεν θα υποστηρίξει καμία άποψη και άρα είναι a priori αντικειμενικός.

Όταν ο R. Dawkinς ολοκλήρωνε τις βιολογικές του σπουδές, η Δαρβινική θεωρία η οποία εστίαζε όλη την δυναμική της εξέλιξης στο άτομο, είχε ομόφωνα αντικατασταθεί από την συνθετική θεωρία της εξέλιξης, που θεωρεί ότι η φυσική επιλογή δρα πάνω στον πληθυσμό και όχι στο άτομο. Παρόλα αυτά ως άλλος Λυσσένκο πιστεύει «σήμερα» στην αδιαμφισβήτητη και μόνη ορθόδοξη εξελικτική θεωρία, την Δαρβινική.

_________________
Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
monster
Inactive Members


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : city centre
Αριθμός μηνυμάτων : 15608
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;   19/6/2013, 23:11

Δεν πρέπει να φανταστούμε ότι ο κοινωνικός ρατσισμός που αναπτύχθηκε σε Ευρώπη και Αμερική τους τελευταίους αιώνες βάλλει μόνο εναντίον φυλών και εθνοτήτων. Σε έξαρση βρίσκεται μέχρι και σήμερα η ρατσιστική αντιμετώπιση του γυναικείου φύλου. Όταν μιλούσαν για ελευθερία και ισότητα, τους δύο προηγούμενους αιώνες, απευθύνονταν αποκλειστικά στον ανδρικό πληθυσμό. Οι γυναίκες μέχρι πρόσφατα δεν είχαν καν δικαίωμα ψήφου, σε πολλές προηγμένες δυτικές κοινωνίες. Παρόλη την βιολογική της ανωτερότητα, λόγω ύπαρξης ενός επιπλέον Χ χρωμοσώματος, η γυναίκα είναι το ασθενές φύλο αν και ήταν πάντα ο μοχλός κίνησης της κοινωνικής και οικογενειακής ανάπτυξης.

Η συσσωρευμένη κοινωνική ανισότητα εις βάρος των γυναικών, πήρε την μορφή μαζικών κινημάτων, ξεκινώντας από τις γραφικές «σουφραζέτες», μέχρι το φεμινιστικό κίνημα των δεκαετιών ΄60 και ΄70. Όπως συνήθως συμβαίνει με τα νεοεμφανιζόμενα κινήματα, και το φεμινιστικό έχασε τον αρχικό του προσανατολισμό. Παρόλο που οι βασικοί στόχοι για ισονομία και ισοπολιτεία κατακτήθηκαν η προκατάληψη εναντίον των γυναικών συνεχίζει να υφίσταται.

Σήμερα η ανεργία αποτελεί μια κοινωνική μάστιγα που πλήττει τους εγγενώς μειωνεκτούντες ανειδίκευτους εργάτες, κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Το ποσοστό ανεργίας των ατόμων του ασθενούς φύλου, που έχουν συγχρόνως και τα προηγούμενα χαρακτηριστικά, είναι σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με τους άνδρες.

Ακόμη και σήμερα κάθε νέος τομέας που κατακτάται από τις γυναίκες αντιμετωπίζεται με δυσπιστία από τον ανδρικό πληθυσμό. Οι κοινωνικές ανισότητες δεν εστιάζονται μόνο στις φυλές αλλά είναι “bellum omnium contra omnes” (πόλεμος όλων εναντίον όλων) του δόγματος του Χομπς.

Εγγενή χαρακτηριστικά και δομή κοινωνίας

Οι σημερινοί υποστηριχτές του βιολογικού ντετερμινισμού υποστηρίζουν ότι τα γονίδια φτιάχνουν τα άτομα και τα άτομα την κοινωνία, συνεπώς τα γονίδια φτιάχνουν την κοινωνία και επομένως η δομή της κοινωνίας δεν είναι παρά αποτέλεσμα του συνόλου των ατομικών μας συμπεριφορών. Η επιθετικότητα, η ξενοφοβία, η ευφυΐα, η δημιουργικότητα σε μία κοινωνία είναι αποτελέσματα του γονιδιακού φορτίου που περιέχει η κοινωνία αυτή. Με την ίδια λογική και το επίπεδο του πολιτισμού μιας κοινωνίας καθορίζεται από πολιτισμικά στοιχεία, τα λεγόμενα από μερικούς κοινωνιοβιολόγους, «πολιτισμογόνα».

Η σύνδεση της βιολογίας με την κοινωνική επιστήμη και συγκεκριμένα η υπαγωγή της δεύτερης στην πρώτη ήταν η πρόταση του E. O. Wilson στο βιβλίο του με τίτλο: Κοινωνιοβολογία: Η Νέα Σύνθεση, (1975). Γίνεται αναγωγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην βιολογία, και ακόμη περισσότερο σε βιολογικά εγγεγραμμένες τάσεις και διαθέσεις των ανθρώπων. Η κοινωνική συμπεριφορά των ατόμων δραστηριοποιείται από κίνητρα και ανάγκες που είναι βιολογικά προκαθορισμένες, εγγεγραμμένες στο γενετικό υλικό και στόχο έχουν την διαιώνιση του είδους και κατ’ επέκταση του γονότυπου του ατόμου. Το αποτέλεσμα είναι τα άτομα με προνομιούχο γονότυπο να ζουν σε βάρος ατόμων που μειονεκτούν και να διαιωνίζουν τα γονίδιά τους σε αντίθεση με τους δεύτερους. Οι κοινωνικοί θεσμοί αποτελούν μηχανισμούς που προωθούν τη μεταβίβαση του DNA (Wilson, 1975). Μόλις μάθουμε με τι μοιάζει το DNA μας, θα ξέρουμε γιατί κάποιοι από εμάς είναι πλούσιοι ή φτωχοί, υγιείς ή άρρωστοι, ισχυροί ή αδύναμοι. Θα μάθουμε δηλαδή γιατί μερικές κοινωνίες είναι πανίσχυρες και πλούσιες και άλλες αδύναμες και φτωχές, γιατί μία φυλή κυριαρχεί πάνω σε μία άλλη.

Η ιδεολογία του βιολογικού ντετερμινισμού διαπότισε τόσο πολύ τις κοινωνικές δομές που κάνει αισθητή την παρουσία της ακόμα και στην λογοτεχνία. Έτσι ο Όλιβερ Τουίστ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κυριαρχίας των εγγενών χαρακτηριστικών,. Πρόκειται για ένα εγκαταλελειμμένο παιδί που προέρχεται από αστική οικογένεια (υψηλού κύρους) και τα ευγενή (ανώτερα) χαρακτηριστικά του, παρόλο που μεγαλώνει σ’ ένα υποβαθμισμένο κοινωνικά και οικονομικά περιβάλλον, δεν επηρεάζονται από τις δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες στις οποίες ζει.

Συνοψίζοντας τα παραπάνω φαίνεται να διαφέρουμε ως προς τις θεμελιώδεις ικανότητές μας λόγω εγγενών διαφορών. Αυτές οι εγγενείς διαφορές κληρονομούνται βιολογικά με αποτέλεσμα η ανθρώπινη φύση να οδηγεί στη δημιουργία μιας ιεραρχικής κοινωνίας. Αυτή θεωρείται ότι είναι η φυσική ροή των πραγμάτων και ακόμη και αν θελήσουμε να επέμβουμε κάποια στιγμή, μόνη της η κοινωνία θα οδηγηθεί σε αυτή την ιεραρχική δομή, που είναι και η φυσική της εξέλιξη. Αυτό αποτελεί και την πρώτη διατύπωση της θεωρίας του βιολογικού ντετερμινισμού, η οποία σύμφωνα με τον Lewontin εμφανίζεται να έχει και άλλες μορφές.

Ακόμα και εκείνοι οι υποστηριχτές του βιολογικού ντετερμινισμού οι οποίοι δέχονται την επίδραση του περιβάλλοντος στην ανάπτυξη του ατόμου, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν μεταξύ των ανθρώπων διαφορές ικανοτήτων. Δηλαδή όλοι δεν μπορούν να προσλάβουν τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος στον ίδιο βαθμό. Έτσι μέσα σ’ ένα πλούσιο σε ερεθίσματα περιβάλλον κάποιοι επωφελούνται περισσότερο και κάποιοι λιγότερο. Οπότε αν αφηνόταν κάθε άτομο να αναπτύξει τις γενετικές του ικανότητες, οι διαφορές στις ικανότητες και την απόδοση θα ήταν όντως μεγάλες, και αυτό θα ήταν δίκαιο και φυσικό. Αυτό αποτελεί την δεύτερη μορφή του βιολογικού ντετερμινισμού.

Μια πιο συγκεκαλυμμένη μορφή της θεωρίας του βιολογικού ντετερμινισμού είναι αυτή που απορρίπτει τόσο τις βιολογικές διαφορές όσο και τις διαφορές ικανοτήτων. Είναι η στατιστική θεώρηση που πιστεύει τόσο στην επίδραση των γονιδίων όσο και σε αυτήν του περιβάλλοντος, όμως αποδίδει το μεγαλύτερο ποσοστό συνεισφοράς στα γονίδια και το μικρότερο στο περιβάλλον. Η στατιστική προσέγγιση προσπαθεί να αποδώσει μέρος της συνολικής ποικιλομορφίας μεταξύ ατόμων ή ομάδων στην ποικιλομορφία των γονιδίων τους και το υπόλοιπο στην ποικιλομορφία των περιβαλλόντων τους.

Τέλος, η «εξαναγκασμένη τυχαιότητα» αποτελεί μία διαφορετική διατύπωση της ίδιας θεωρίας. Η συσσώρευση τυχαίων γεγονότων ενισχύει τους πρώτους (καλύτερους) με αποτέλεσμα αυτοί να ισχυροποιούνται συνέχεια και να κυριαρχούν. Σύμφωνα με τον Μαρκόπουλο (1991), η εξαναγκασμένη τυχαιότητα ενδυναμώνει τους πρώτους, συσσωρεύει τα πληθυσμιακά τμήματα σε ορισμένα «στοιχεία» και συγκεντρώνει τη δύναμη εκεί όπου η συχνότητα των κατακτήσεων είναι μεγαλύτερη. Το τυχαίο και το αναγκαίο όχι μόνο συνυπάρχουν αλλά και η ερμηνεία τους είναι σχετική και αν θεωρήσουμε ότι η τυχαιότητα και η αιτιοκρατία επικαλύπτει μία ενιαία εννοιολογική δομή, η εξαναγκασμένη τυχαιότητα είναι σχετική. Θα καταλήξουμε επομένως, πως και τα φαινόμενα των κοινωνικών ομάδων δεν μπορεί παρά να υπακούουν και αυτά στην ίδια σχέση και να κυβερνώνται από το ίδιο νόμο, τον νόμο της κυριαρχίας των πρώτων.

_________________
Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
monster
Inactive Members


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : city centre
Αριθμός μηνυμάτων : 15608
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;   19/6/2013, 23:14

Προβάδισμα στο περιβάλλον

Ο Lamarck ήταν ο πρώτος που παρουσίασε μια ολοκληρωμένη εξελικτική θεωρία, σύμφωνα με την οποία προωθούσε αποκλειστικά το περιβάλλον, δια μέσου της κληρονόμησης των επίκτητων χαρακτηριστικών. Παρόλο που η θεωρία του Lamarck αποδείχθηκε λανθασμένη, στο τέλος του 19ου αιώνα και αρχές του 20ου η θεωρία αυτή «βόλευε» την συμπόρευση του μαρξισμού και της βιολογίας. Οι επίκτητες ιδιότητες μεταβιβάζονται και επομένως μπορούμε να δημιουργήσουμε νέες ποικιλίες φυτών με επιθυμητά χαρακτηριστικά, ή να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές τα «υψηλά» μαρξιστικά ιδεώδη και φιλοσοφικές αρχές. Ο Ρώσος βιολόγος L. Mitchourin προσπάθησε να καλλιεργήσει φρούτα και λαχανικά στις χαμηλές θερμοκρασίες της Ρωσίας. Στην συνέχεια ο T. D. Lyssenko ανέλαβε την υλοποίηση της εφαρμογής του μαρξιστικού δόγματος στη γενετική με την μέθοδο της «κατευθυνόμενης από το περιβάλλον κληρονομικότητας». Επιχείρησε την μετατροπή των φθινοπωρινών σιτηρών σε ανοιξιάτικα, κάτι που θα οδηγούσε την αγροτική παραγωγή σε άνθηση. Οι συνέπειες για την οικονομία ήταν προφανείς, καθώς επίσης και οι κοινωνικές διαστάσεις που θα είχε, μια και οι βιολογικοί κανόνες μεταβίβασης χαρακτηριστικών είναι καθολικοί για όλα τα είδη, άρα και για τον άνθρωπο. Τα μαρξιστικά ιδεώδη ως επίκτητα κοινωνικά γνωρίσματα θα μπορούσαν να κληρονομηθούν από γενιά σε γενιά μέχρι να γίνουν πανανθρώπινα. Δυστυχώς ο Λυσσένκο δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τον μαρξισμό στη βιολογία. (Μαρκόπουλος, 1991). Σύσσωμη η δυτική επιστημονική κοινότητα αντέδρασε καταδικάζοντας και χλευάζοντας την βιολογία του Λυσσένκο.

Ο Τ. Dobzhansky, από τους σημαντικότερους γενετιστές του 20ου αιώνα που συνέβαλε στην μορφοποίηση της συνθετικής θεωρίας της εξέλιξης, γνωρίζοντας την τάση να συνδέονται η επιστήμη και η ιδεολογία, είτε από ακραίους ντετερμινιστές, είτε από ακραίους περιβαλλοντιστές, αναφέρει ότι ο επιστήμονας δεν πρέπει να αφήνει μια πολιτική σκέψη να τον εμποδίζει να λέει αυτό που πραγματικά πιστεύει ότι είναι αληθινό (Dobzhansky, 1970).

Αντεπιχειρήματα στην ντετερμινιστική θεωρία

Χρησιμοποιώντας ένα σύστημα εννοιολογικών εξισώσεων, πολλοί επιφανείς κοινωνιοβιολόγοι (Wilson), κάνοντας χρήση και κατάχρηση εννοιών και θεωριών συνέδεσαν την βιολογία με τις κοινωνικές δομές και τις προσωπικές τους ρατσιστικές αντιλήψεις. Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ή να προσπαθήσουμε και οι ίδιοι να το εφαρμόσουμε. Δηλαδή μπορούμε με την χρήση «γραμματολογικά συνώνυμων» λέξεων, που όμως είναι λέξεις «κλειδιά» στην βιολογία, να φτάσουμε μέσα από λογικοφανείς διαδικασίες στη μορφοποίηση μιας κοινωνικής θεωρίας που αντανακλά τις αρχικές και προσωπικές μας απόψεις. Όταν γνωρίζουμε ποιο θέλουμε να είναι το τελικό αποτέλεσμα της υπό διαμόρφωση θεωρίας, μπορούμε να «προσαρμόσουμε ή να κατευθύνουμε» τις διαδικασίες προς εκείνη την κατεύθυνση. Το τελικό αποτέλεσμα θα φαίνεται επιστημονικά τεκμηριωμένο και ο αντίλογος θα απαιτεί προσεκτικό και δύσκολο χειρισμό.

Ο Τ. Dobzhansky σχολιάζοντας την χρήση εκτεταμένων μαθηματικών σε θέματα γενετικής σχολιάζει: «παρακολουθώ τους αρχικούς συλλογισμούς και τα τελικά αποτελέσματα και ευελπιστώ ότι όλα τα ενδιάμεσα (στατιστική ανάλυση), είναι σωστά». Όλα τα ενδιάμεσα ανάμεσα στις αρχικές υποθέσεις και τα πορίσματα, συνήθως σε μια κοινωνιοβιολογική προσέγγιση είναι ασαφή ή δεν τονίζονται. Αυτά τα ενδιάμεσα μπορεί να είναι ατυχείς υπεραπλουστεύσεις ή καταχρήσεις εννοιών. «Οι θεωρίες του επιστημονικού ρατσισμού μιμούνται τον επιστημονικό στοχασμό καθώς θεμελιώνονται πάνω σε ορατές προφάνειες. ( Ε. Ballibar, 1991).

Ένα απλό εννοιολογικό σχήμα που περιγράφει μια μετάβαση από την επιστημονική ορολογία στον ψευδοεπιστημονισμό μπορεί να είναι του τύπου:

ρατσισμός = κοινωνική συμπεριφορά = έκφραση κοινωνικού συνόλου = έκφραση ανθρώπων = έκφραση ενός συνόλου γονιδίων » ρατσισμός = έκφραση γονιδίων. Άρα ο ρατσισμός και οι κοινωνικές ανισότητες είναι το αποτέλεσμα της υψηλής συχνότητας του «ρατσιστικού γονιδίου» (!!!) στον ανθρώπινο πληθυσμό και δεν οφείλεται σε κοινωνικές και οικονομικές μεταβλητές. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό που επειδή υπόκειται στους νόμους της κληρονομικότητας, δεν μπορεί να αλλάξει, είναι αμετάβλητο.
Το καλοκαίρι του 2000 ολοκληρώθηκε το φιλόδοξο πρόγραμμα της αποκωδικοποίησης του ανθρώπινου γονιδιώματος. Είναι πλέον γνωστή η αλληλουχία των βάσεων του ανθρώπινου DNA. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν κρύβει πια κανένα μυστικό; Έχει απογυμνωθεί γενετικά και δεν μας επιφυλάσσει καμία έκπληξη; Βρίσκοντας την αλληλουχία των βάσεων του γενετικού υλικού ενός παιδιού θα πρέπει λογικά να ξέρουμε τα πάντα γι’ αυτό, τα συναισθήματα του, τα κίνητρα του, την μελλοντική κοινωνική του συμπεριφορά, δεν χρειάζεται καν να το συναντήσουμε, να περιμένουμε να μεγαλώσει. Μπορούμε να διαγνώσουμε τα πάντα γι’ αυτό το άτομο; Αν θα γίνει ρατσιστής, επιθετικός ή αλτρουιστής;
Ο Lewontin αναρωτιέται αν μπορεί να εξηγηθεί το φαινόμενο της μεταβίβασης κοινωνικής ισχύος από γονιό σε παιδί με την χρησιμοποίηση της βιολογικής κληρονομικότητας. Φαίνεται να υπάρχει μία μετατροπή της οικονομικής και κοινωνικής κληρονομικότητας που ίσχυε παλιά σε βιολογική κληρονομικότητα τώρα. Είναι δυνατόν τα γονίδια να μπορούν να καθορίζουν την πορεία ενός ατόμου τόσο συγκεκριμένα, που ακόμη και το επάγγελμα να κληρονομείται; Μήπως οι θεσμοί είναι κοινωνικά διαμορφωμένοι από την τάξη που κατέχει την εξουσία, με αποτέλεσμα να αναπαράγονται οι κοινωνικές ανισότητες; Έτσι τα άτομα «τείνουν» όλως τυχαίως να ακολουθούν επάγγελμα, τρόπο ζωής και κοινωνική τάξη παρόμοια με τους γονείς τους, όχι εξαιτίας εγγενών γονιδίων αλλά λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού, επειδή η κοινωνία δεν τους επιτρέπει να ακολουθήσουν μια άλλη πορεία.
Αυτό παρατηρείται και μέσα στην εκπαίδευση. Τα παιδιά τείνουν να έχουν το μορφωτικό επίπεδο των γονέων τους ή το πολύ να τους ξεπερνούν κατά μία βαθμίδα στην κλίμακα. Και αυτό όχι γιατί η ακαδημαϊκή επίδοση είναι γραμμένη στα γονίδια. Στην πραγματικότητα η κοινωνική καταγωγή και τα περιβάλλοντα μέσα στα οποία μεγαλώνουμε, η οικογένεια, το σχολείο και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον με την οργάνωση και τη συλλογική τους μνήμη, αναδεικνύονται στατιστικά ως οι ισχυρότεροι παράγοντες στη διαμόρφωση της κοινωνικής συμπεριφοράς, όπως π.χ. της σχολικής επίδοσης και της κοινωνικο-οικονομικής επιτυχίας (Ανθογαλίδου, 1998).
Αυτά όσον αφορά την κοινωνιολογική σκοπιά για την αναπαραγωγή των διακρίσεων. Από την οπτική της βιολογίας δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι άνθρωποι που έχουν στενότερη συγγένεια μεταξύ τους έχουν κοινά όχι μόνο περισσότερα γονίδια, αλλά επίσης και περιβάλλοντα (Lewontin, 1991). Έτσι η παρατήρηση ότι τα παιδιά μοιάζουν στους γονείς τους σε κάποιά χαρακτηριστικά δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν οφείλεται σε γενετικές ή περιβαλλοντικές ομοιότητες.
Ο Lewontin ισχυροποιεί τον αντίλογό του προς την ιδεολογία του βιολογικού ντετερμινισμού με την μελέτη της ανάπτυξης ενός οργανισμού. Συγκεκριμένα αναφέρεται στον σημαντικό ρόλο της επίδρασης του περιβάλλοντος. Οι συνθήκες (θερμοκρασία, υγρασία, ήχος, εικόνες κτλ) κάτω από τις οποίες αναπτύσσεται ένας οργανισμός έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο όπως βέβαια και το γενετικό υλικό. Έτσι ακόμα και αν υπάρχει πλήρης γνώση της ακολουθίας των βάσεων κάθε γονιδίου δεν θα μπορούσε να προβλεφθεί η πορεία του οργανισμού. Σύμφωνα με την αναπτυξιακή γενετική κάθε οργανισμός είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης των γονιδίων του με το περιβάλλον, το οποίο διαμορφώνεται από τυχαίες διακυμάνσεις στην αύξηση και διαίρεση των κυττάρων κατά την ανάπτυξη.
Είναι αλήθεια ότι αν δυο γενετικά διαφορετικοί οργανισμοί αναπτυχθούν στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον θα είναι διαφορετικοί, αλλά η διαφορά αυτή δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί ως διαφορά ικανοτήτων, επειδή ο γενετικός τύπος που υπερτερεί σε ένα περιβάλλον μπορεί να είναι υποδεέστερος σε ένα άλλο αναπτυξιακό περιβάλλον (Lewontin, 1991). Δε γεννιόμαστε περισσότερο ή λιγότερο προικισμένοι από τη φύση, γενετικά ανώτεροι ή κατώτεροι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι γεννιόμαστε διαφορετικοί ως προς την ιδιοσύσταση (Ανθογαλίδου, 1998). Την διαφορετικότητα, την ποικιλομορφία που υπάρχει ανάμεσα στα άτομα, είναι κοινωνικά επικίνδυνο να την ερμηνεύουμε ως διαφορά ικανοτήτων.

Είναι αποδεδειγμένο ότι οι πολιτισμικές και τεχνολογικές επινοήσεις μπορούν να εξαλείψουν τις διαφορές ανάμεσα στα άτομα. Επομένως ο ισχυρισμός των υπέρμαχων του ντετερμινισμού, ότι αν οι διαφορές βρίσκονται στα γονίδια, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει, είναι αβάσιμος. Η κοινωνία φαίνεται να μπορεί να τροποποιήσει τα βιολογικά όρια που θέτουν τα γονίδια. Έτσι, ενώ ως άνθρωποι περιοριζόμαστε από τις φυσικές μας δυνατότητες και δεν μπορούμε να πετάμε, η κοινωνία με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την κατασκευή αεροπλάνων υποκαθιστά την φυσική μας αδυναμία, και μας δίνει την δυνατότητα να ξεπεράσουμε τους βιολογικούς περιορισμούς. Επομένως βλέπουμε συχνά το περιβάλλον να υπερνικά τις βιολογικές αδυναμίες.

Ένα άλλο οφθαλμοφανές παράδειγμα είναι η μυωπία. Πολλά «βιολογικά- κοινωνικά ανώτερα» άτομα «πάσχουν» από μυωπία, έχουν δηλαδή ένα ελαττωματικό γονίδιο που οδηγεί σε κακή όραση. Ένα τέτοιο άτομο σαφώς μειονεκτεί σε σχέση με κάποιο άλλο με φυσιολογική όραση. Με την χρήση μυωπικών γυαλιών το άτομο ξεπερνά το «εγγενές και αμετάβλητο» μειονέκτημα του και εξισώνεται με τα φυσιολογικά άτομα. Η ισότητα κληρονομικό = αμετάβλητο, προφανώς δεν ισχύει. Στο ίδιο παράδειγμα το μυωπικό άτομο, και κατ’ επέκταση το ελαττωματικό γονίδιο μέσω του οποίου αντιπροσωπεύεται, σύμφωνα με την θεωρία της επικράτησης του καλύτερα προσαρμοσμένου, θα έπρεπε να ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας για να διαπιστώσουμε την «επικράτηση του λιγότερου προσαρμοσμένου ατόμου». Με την εξωτερική επίδραση μπορούμε να επέμβουμε σε αυτό που θεωρείται ότι είναι γενετικά καθορισμένο.

_________________
Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
monster
Inactive Members


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : city centre
Αριθμός μηνυμάτων : 15608
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;   19/6/2013, 23:15

Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Έλλειψη του γονιδίου που είναι υπεύθυνο για τη σύνθεση του ενζύμου που διασπά το πρωτεϊνικό μόριο της φαινυλαλανίνης οδηγεί στη δημιουργία «μειονεκτούντων» ατόμων σύμφωνα με τα δεδομένα του βιολογικού καθορισμού, ατόμων διανοητικά καθυστερημένων λόγω συσσώρευσης υπερβολικής ποσότητας φαινυλαλανίνης. Κι όμως η έγκαιρη διάγνωση και η κατάλληλη διατροφή, βοηθά αυτά τα άτομα να αναπτυχθούν κανονικά με αποτέλεσμα στις μέρες μας να έχει εκλείψει το φαινόμενο και τα άτομα αυτά να μην έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα, ούτε να μειονεκτούν απέναντι στα άλλα άτομα. Είναι φανερό λοιπόν ότι όχι μόνο η επίδραση του περιβάλλοντος αλλά και η άρση ενός περιβαλλοντικού παράγοντα είναι δυνατόν να μεταβάλλει γενετικές διαφορές. Είναι παράλογο επομένως να μιλάμε για γενετικές ανισότητες ή μειονεξίες. Μόνο με όρους διαφορετικότητας μπορούμε να εκφραζόμαστε.

Ίσως αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το θέμα αφού φαίνεται να μην αρκεί η επιχειρηματολογία που περιγράφηκε παραπάνω για να πείσει τους υποστηριχτές του βιολογικού ντετερμινισμού ότι δεν είναι δυνατόν μόνο με τα γονίδια να καθοριστεί ένας οργανισμός. Αντίθετα αυτοί προσπαθούν να αναιρέσουν αυτή την εξήγηση που δίνεται, με χρησιμοποίηση του όρου της «γυμνής» ικανότητας. Δηλαδή αυτό που ενδιαφέρει είναι το μέτρο της «αβοήθητης» ικανότητας. Ωστόσο, αυτό δεν εξηγεί γιατί τα διάφορα τεστ ευφυΐας είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες των ανθρώπων. Για παράδειγμα, υπάρχουν άτομα που έχουν την «γυμνή» ικανότητα να απομνημονεύουν μακριές σειρές αριθμών ή να πολλαπλασιάζουν πολυψήφιους αριθμούς νοερά. Γιατί λοιπόν τα τεστ ευφυΐας δεν επιτρέπουν να αναδειχθεί αυτή η «γυμνή» ικανότητα και επιδρούν εξωτερικά παρέχοντας χαρτί και μολύβι;

Οι ψυχολόγοι προσπαθώντας να ανακαλύψουν την διαδικασία της μάθησης, δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την συνεύρεση τους με την Βιολογία. Συγκεκριμένα διατυπώθηκαν θεωρίες (Chomsky, 1988) που υποστηρίζουν ότι η ικανότητα για γνώση καθορίζεται βιολογικά. Οι πολύπλοκες γνωστικές δομές και δεξιότητες είναι δύσκολο να αποκτηθούν όταν γι αυτές δεν υπάρχει μια έμφυτη ικανότητα γνώσης. Ο ανθρώπινος νους είναι βιολογικά προετοιμασμένος ώστε να αποκτά γνώσεις σε ορισμένους τομείς. Αν αποδεχθούμε αυτή την άποψη, η οποιαδήποτε εκπαιδευτική πολιτική έχει ελάχιστα να προσφέρει, αφού το σχολείο δεν έχει δυνατότητα παρέμβασης, στην απόκτηση γνώσεων των μαθητών.

Αντίθετα η θεωρία της «εγκαθιδρυμένης γνώσης» θεωρεί ότι, η συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης και της γνώσης, είναι προϊόν αλληλεπίδρασης μεταξύ κοινωνικών φορέων και φυσικού περιβάλλοντος.

Η ψυχολογία χρησιμοποιεί εκτενώς ψυχομετρικά εργαλεία, test I.Q. για την μέτρηση της εγγενούς ευφυΐας των ανθρώπων. Σε μελέτες διδύμων που ζουν μέσα στην ίδια οικογένεια, παρατηρήθηκαν όντως παρόμοια τελικά σκορ κατά την μέτρηση του I.Q. Την ποσοτική μέτρηση του Ι.Q. διδύμων χρησιμοποίησε και ο C. Burt για να αποφανθεί ότι προέκυψε σταθερό προβάδισμα (80%), της συνεισφοράς της εγγενούς ευφυΐας, σε σχέση με αυτό που οφείλεται σε κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αργότερα αποδείχθηκε ότι ο Burt είχε κατασκευάσει τα αποτελέσματα της έρευνας του. Ακόμη και αν αποδεχθούμε ότι υπάρχουν σταθμισμένα τεστ για την μέτρηση της ευφυΐας, έχει επισημανθεί από έρευνες ομοζυγωτικών διδύμων που ανατράφηκαν σε διαφορετικά περιβάλλοντα, ότι το Ι.Q. των παιδιών «έμοιαζε» με αυτό των γονέων που τα ανάθρεψε και που δεν ήταν απαραίτητα οι βιολογικοί τους γονείς. Έτσι σε δίδυμα που χωρίστηκαν, και το ένα έμεινε με τους φυσικούς του γονείς και το άλλο μεταφέρθηκε σε άλλο περιβάλλον, παρουσίασαν διαφορές στα τεστ ευφυΐας. Εκτός από τα γονίδια και το οικογενειακό περιβάλλον επηρεάζει σημαντικά την ευφυΐα των παιδιών. Συγκεκριμένα φαίνεται ότι η ευφυΐα των παιδιών ακολουθεί την ευφυΐα των ατόμων με τους οποίους μεγαλώνουν τα παιδιά. Σε αυτήν την περίπτωση οι υποστηρικτές του βιολογικού και αμετάβλητου προκαθορισμού θα έπρεπε να δώσουν το προβάδισμα στην ανατροφή, δηλαδή στο περιβάλλον.

Η άποψη ότι βρισκόμαστε ολοκληρωτικά στο έλεος εσωτερικών δυνάμεων που βρίσκονται μέσα μας από τη γέννησή μας είναι μέρος μιας βαθιάς ιδεολογικής αντίληψης που ονομάζεται αναγωγισμός (Lewontin, 1991). Σύμφωνα με αυτήν, ως άτομα δεν μπορούμε να επηρεάσουμε το περιβάλλον, αλλά απλά να το δεχτούμε και να το αντιμετωπίσουμε. Όπως τα άτομα αποτελούνται από μικρά κομματάκια έτσι και το περιβάλλον αποτελείται από μικρά κομματάκια, που καθένα έχει τους δικούς του νόμους. Γενικά υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός και ανεξαρτησία ανάμεσα στις λειτουργίες του ατόμου και του περιβάλλοντος. Όμως στην πραγματικότητα μια πιο προσεκτική ματιά στο θέμα θα βοηθούσε να υποστηρίξουμε ότι η έννοια του περιβάλλοντος δεν έχει νόημα χωρίς κάποιο οργανισμό. Έτσι αντίστοιχα δεν υπάρχει και η έννοια του οργανισμού χωρίς το περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί η φύση. Ακόμα και από τον χώρο της φυσικής μπορούμε να δούμε αυτό το θέμα. Για παράδειγμα για να μπορούμε να μιλάμε για ηλεκτρικό πεδίο θα πρέπει στον χώρο να τοποθετηθεί ένα ηλεκτρικό φορτίο, το οποίο θα διαμορφώσει κατάλληλα τον χώρο και κατόπιν το ηλεκτρικό πεδίο θα αλληλεπιδράσει με το ηλεκτρικό φορτίο. Οι οργανισμοί λοιπόν δημιουργούν τα περιβάλλοντά τους και τα περιβάλλοντα επιδρούν πάνω στους οργανισμούς. Υπάρχει μεταξύ τους μία συνεχής αλληλεπίδραση. Επομένως τα γονίδια θα καθορίσουν το κατά πόσο οι περιβαλλοντικές επιδράσεις θα επηρεάσουν ένα άτομο ή όχι και το περιβάλλον θα βοηθήσει την έκφραση ή μη της γενετικής ποικιλομορφίας. Τα γονίδια επηρεάζουν το πόσο ευαίσθητο είναι ένα άτομο στο περιβάλλον, και το περιβάλλον επηρεάζει το πόσο θα επιδράσουν οι γενετικές διαφορές (Lewontin, 1991).

Το συμπέρασμα είναι ότι γενετική ποικιλομορφία δε σημαίνει ανισότητα αλλά διαφορετικότητα. Το οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον με τους θεσμούς του και την οργάνωσή του καθώς και με τα άλλα ερεθίσματα που προσφέρει, επιδρά και διαμορφώνει σημαντικά τη συμπεριφορά όπως και την κοινωνική και οικονομική θέση των ατόμων. Οι ντετερμινιστές για να καταρρίψουν το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιούν «ατυχή» παραδείγματα από τη φύση.

Υποστηρίζουν ότι στο ζωικό βασίλειο σε πολλά είδη βλέπουμε ιεραρχημένες κοινότητες, όπου τα άτομα συγκροτούν ομάδες, οι οποίες εμφανίζουν κοινωνικά χαρακτηριστικά. Κάποια άτομα έχουν τον ρόλο του βασιλιά ή του αρχηγού και κάποια άλλα τον ρόλο του εργάτη. Παρόλο που οι χαρακτηρισμοί που δίνονται έχουν σχέση με την δομή της ανθρώπινης κοινωνίας, οι ρόλοι αυτοί δεν πηγάζουν από εγγενή χαρακτηριστικά των ατόμων. Αν για παράδειγμα ένα γονιμοποιημένο ωάριο μέλισσας τοποθετηθεί στο κέντρο του χώρου εκκόλαψης οι προνύμφες σε εκείνη την περιοχή θα τρέφονται καλύτερα απ’ ότι αυτές που βρίσκονται περιφερειακά με αποτέλεσμα οι πρώτες να γίνουν βασίλισσες και οι άλλες εργάτριες. Η εξέλιξή τους επομένως καθορίζεται από την τυχαία θέση που τοποθετείται το ωάριο και όχι από το γενετικό υλικό που εμπεριέχει. Εκτός από τις κοινωνίες των εντόμων και στα ανώτερα θηλαστικά παρατηρείται ιεραρχημένη κοινωνικότητα. Αν υπάρχουν σε μια ομάδα δυο αρσενικοί γορίλες μέσα από τον συνεχή ανταγωνισμό τους ο δυνατότερος ή ο επιθετικότερος θα γίνει αρχηγός της ομάδας. Σε περίπτωση οποιουδήποτε ατυχήματος που θα εξασθενίσει ή θα εξαλείψει τον αρχηγό, ο πρώην ασθενέστερος που αρχικά δεν είχε τις γενετικές προδιαγραφές θα γίνει αρχηγός κατά παράβαση του νόμου του γενετικά υπερέχοντος. Η τυχαιότητα επομένως, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, είναι σημαντική πηγή ποικιλομορφίας μεταξύ των ατόμων του ίδιου είδους (Lewontin,1991). Το αποτέλεσμα είναι τα γονίδιά μας να μη μας καθορίζουν μονοσήμαντα αλλά η επίδραση του περιβάλλοντος να αποδεικνύεται κάποιες φορές ισχυρότερη.

Φυσικά υπάρχουν άπειρα παραδείγματα τα οποία δείχνουν κοινωνικότητα και ιεραρχικές δομές στο ζωικό βασίλειο, θεωρείται όμως μάλλον ατυχής ο «αναγωγισμός» από τις ανθρώπινες στις ζωικές κοινωνίες ή το αντίστροφο. Η λογική ότι όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί διέπονται από τους ίδιους βιολογικούς κανόνες δεν ενδείκνυται για την εφαρμογή της γενετικής ανωτερότητας και της κοινωνικής κατάταξης στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Οι άνθρωποι δημιουργούν πολιτισμό και είναι τα μόνα έμβια όντα που κάνουν κάτι τέτοιο. Τα ιδεώδη και τα χαρακτηριστικά του κάθε πολιτισμού ποικίλουν ανά εποχή και έχουν σχέση με τα ιδιαίτερα κλιματολογικά και μορφολογικά γνωρίσματα κάθε τόπου καθώς και με κοινωνικές παραμέτρους που χαρακτηρίζουν τις ανθρώπινες ομάδες. Οι άνθρωποι προσπαθούν να τροποποιήσουν τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά ανάλογα με τις επικρατούσες κάθε φορά συνθήκες. Διαθέτουν δηλαδή μια πλαστικότητα και μια προσαρμοστικότητα που έρχεται σε αντίθεση με οτιδήποτε «κληρονομικό και αμετάβλητο».

Σχολιάζοντας την θεωρία του Δαρβίνου ο Κ. Μαρξ στην αλληλογραφία του με τον Ένγκελς γράφει: «Είναι αξιοσημείωτο πως ο Δαρβίνος αναγνωρίζει στα ζώα και τα φυτά, την δική του αγγλική κοινωνία, με τον δικό της καταμερισμό εργασίας (ποικιλομορφία), τον ανταγωνισμό, το άνοιγμα καινούργιων αγορών (ενδιαιτήματα), τις εφευρέσεις (παραλλαγές), και τον μαλθουσιανό αγώνα για επιβίωση. Το ζωικό βασίλειο παρουσιάζεται σαν κοινωνία πολιτών» (Marx, Schmidt, 1971).

Όπως αναφέρει ο C. H. Anderson το ζήτημα της κοινωνικής ανισότητας π.χ. ανάμεσα στο φύλο, τη φυλή αφορά την ιεραρχία. Οι ανισότητες αυτές είναι τόσο πολύ διαδεδομένες που κλίνουμε να τις εκλαμβάνουμε σαν πραγματικά τεχνουργήματα της φύσης (Anderson, 1986). Η διαπίστωση αυτή συνδέεται άμεσα με το ρόλο που έπαιξαν οι θεωρίες του ντετερμινισμού οι οποίες στην ουσία νομιμοποίησαν αυτήν την ιεραρχική διάρθρωση της κοινωνίας προσδίδοντας στις διαφορές ένα χαρακτήρα νομοτελειακό.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι ντετερμινιστικές αυτές θεωρίες είχαν ως αφετηρία αλλά και ως τελικό στόχο να δικαιολογήσουν τις μεγάλες ανισότητες ως προς την πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Αρκεί να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία στις ΗΠΑ το 1970, το 72% των λευκών είχαν εισόδημα από $7,000 και πάνω, ενώ το 72% των μη λευκών οικογενειών από $7,000 και κάτω (Anderson, 1986). Αυτή η άνιση κατανομή του εισοδήματος στα πλαίσια του πληθυσμού της χώρας απαιτούσε σίγουρα μια αιτιολόγηση.

_________________
Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
monster
Inactive Members


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : city centre
Αριθμός μηνυμάτων : 15608
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;   19/6/2013, 23:16

ΠΙΝΑΚΑΣ
ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
(1970)

Εισόδημα Ποσοστό %
λευκών
οικογενειών Ποσοστό %
μη λευκών οικογενειών Ποσοστό %
λευκών
χωρίς συγγενείς Ποσοστό %
μη λευκών
χωρίς συγγενείς
$ 15,000+......
10,000-15,000..
7,000-10,000...
5,000-7,000...
3,000-5,000...
Κάτω $3,000...

Μέσος όρος.....
24
28
20
11
9
8

$10,236
11
17
18
17
17
20

$6,516
10
10
13
12
18
47

$3,283
3
3
9
11
18
59

$2,243

Πηγή: Υπηρεσία Απογραφής Πληθυσμού Η.Π.Α., Current Population Reports

(Από το βιβλίο του C. H. Anderson, «Προς μια νέα Κοινωνιολογία», εκδ. Παπαζήση)
Οι σχέσεις παραγωγής είναι επίσης ένα σημαντικό ζήτημα που εμπλέκεται. Αυτό σημαίνει ότι η σχέση στην οποία διατελεί το άτομο ως προς τα μέσα παραγωγής και ιδιοκτησίας, κατά πόσο είναι εκείνη του ιδιοκτήτη ή του εργάτη, ή κάτι άλλο, είναι για το θέμα της ανισότητας αποφασιστικής σημασίας. Για παράδειγμα ας αναλογιστούμε στο ίδιο χώρο εργασίας ένα γιατρό και ένα νοσοκόμο. Θεωρούμε αυτονόητο ο γιατρός να πληρώνεται καλύτερα και ο νοσοκόμος να αμείβεται λιγότερο. Ακριβώς γιατί έχουμε πεισθεί ότι οι εγγενείς διαφορές του γιατρού τον έκαναν να ακολουθήσει ένα επάγγελμα «ανώτερο» που ο νοσοκόμος δεν μπορεί να κάνει και άρα δικαιούται την καλύτερη αμοιβή. Οι σχέσεις παραγωγής επομένως συνδέονται άμεσα με την κοινωνική ιεράρχηση και τις πεποιθήσεις μας για τις ικανότητες κάποιου. Θεωρούμε λοιπόν την ανισότητα μια αναγκαία επινόηση, χάρη στην οποία επιλέγονται και παροτρύνονται οι πιο κατάλληλοι άνθρωποι για την επιτέλεση των σημαντικότερων εργασιών (Anderson,1986).
Αυτό που δε λαμβάνουν υπόψιν τους όσοι αναφέρονται σε τέτοιου είδους παραδείγματα είναι ότι οι μεσοαστική τάξη είναι αυτή που κατέχει και διαχειρίζεται σε ένα μεγάλο βαθμό τα κοινωνικά αγαθά και οι θεσμοί είναι κοινωνικά διαμορφωμένοι κατά τρόπο που άλλοι να έχουν πρόσβαση σε αγαθά όπως η μόρφωση και άλλοι όχι. Όπως αναφέρει ο Μαρκόπουλος «στις συνθήκες μιας ταξικής κοινωνίας οι βασικές κοινωνικές ομάδες σχηματίζονται από τις τάξεις που ασκούν καθοριστική επίδραση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής» στην ουσία δηλαδή από τις τάξεις του κατέχουν την εξουσία. Ως κοινωνικές ομάδες αναφέρει επαγγελματικές ομάδες, εθνικές ομάδες κ.α. Βλέπουμε δηλαδή ότι ο διαχωρισμός σε ομάδες είναι κοινωνικός και γίνεται πάντα από τον ισχυρότερο και όχι διαχωρισμός οφειλόμενος σε φυσικούς γενετικούς παράγοντες.
Άρα η κυριαρχία των πρώτων είναι ολοφάνερα κοινωνικό φαινόμενο και όχι βιολογικό. Εν κατακλείδι ας θυμηθούμε ότι μολονότι ο άνθρωπος εξαρτάται από μια ολόκληρη πανοπλία βιολογικών χαρακτηριστικών που έχει κληροδοτήσει η βιολογική εξέλιξη η ελευθερία που έχει ως προς τη βιολογία συνίσταται στη δυνατότητα να προσδίδει σε αυτά δικές του σημασίες (Sahlins, 1997). Δεν μας καθορίζουν επομένως να γενετικά μας χαρακτηριστικά αλλά εμείς με τη δράση μας στον εξωτερικό κόσμο περιορίζουμε και μορφοποιούμε την έκφρασή τους.

Ακόμα δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο λόγος για τη «φύση» είναι λόγος ιδεολογικός (δηλαδή πολιτισμικός) γιατί δεν αντανακλά την ίδια τη φύση, αλλά την πρόσληψή της από μια χωρικά και χρονικά προσδιορισμένη οπτική γωνία. Δεν μπορεί επομένως η έννοια της φύσης και του γενετικού δυναμικού να ερμηνεύσει κοινωνικά φαινόμενα αλλά μάλλον θα έπρεπε να πούμε ότι τα κοινωνικά φαινόμενα είναι αυτά που καθορίζουν το πώς αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες αυτές μέσα στο χρόνο.

Στο πλαίσιο της ανθρωπολογίας, η έννοια του πολιτισμού θεωρείται «επίκτητο» ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Λέγοντας πολιτισμό αναφερόμαστε σε όλα όσα οι άνθρωποι βιώνουν, γνωρίζουν, και πράττουν ως μέλη της κοινωνίας τους. Σίγουρα δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον πολιτισμό ως εγγενές γνώρισμα των ατόμων. Αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι αν ένα άτομο γεννηθεί σε κάποιο γεωγραφικά απομονωμένο χώρο, π.χ. την Πολυνησία, με τελείως διαφορετική πολιτισμική παράδοση θα ενσωματωθεί σε αυτό το πλαίσιο, χωρίς να βρίσκεται σε αντίθεση με οποιοδήποτε εγγενές πολιτισμικό στοιχείο. Η κοινωνιοβιολογία αμφισβητεί την αρτιότητα του πολιτισμού ως φαινομένου, και ως συμβολικού ανθρώπινου δημιουργήματος.

Η οποιασδήποτε μορφής αναπαραγωγή εξουσίας έχει σχέση όχι με την επικράτηση προνομιούχων γενετικά ατόμων αλλά με τη διαμόρφωση των θεσμών από την εκάστοτε άρχουσα τάξη έτσι ώστε η εξουσία να παραμένει πάντα υπό τον έλεγχό της. Η κοινωνιοβιολογία καταγγέλλεται ως άλλη μια ενσάρκωση του κοινωνικού δαρβινισμού. Οι κοινωνιοβιολόγοι κατηγορούνται ότι διαπράττουν το αδίκημα της ιδεολογικής νομιμοποίησης μιας καταπιεστικής τάξης πραγμάτων στην οποία συμβαίνει να είναι προνομιούχα μέλη (M. Sahlins, 1997). Αν δεχθούμε την κοινωνική κατάταξη βάση εγγενών κριτηρίων θα πρέπει να αποδεχόμαστε οποιαδήποτε άτομο σε οποιαδήποτε θέση, γιατί θα την κατέχει λόγω εγγενών δικαιωμάτων, και κάθε αντίσταση ή αντίδραση θα είναι μάταιη, οι δικτάτορες θα κατέχουν την εξουσία ελέω γονιδίων, και δυστυχώς τα παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν είναι πολλά.

Στους ανατολικούς λαούς υπάρχει μια έντονη μοιρολατρική διάθεση που θεωρεί τα πάντα προδιαγραμμένα από τον θεό, είναι το γνωστό κισμέτ. Οποιαδήποτε αντίσταση στο πεπρωμένο είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Με την θεωρία του βιολογικού ντετερμινισμού η δύση προσπαθεί να «χρεώσει» τους νόμους των κοινωνικών ανισοτήτων στα γονίδια. Να ταυτίσει τον κοινωνικό και οικονομικό ανταγωνισμό για την επικράτηση της καλύτερα προσαρμοσμένης οικονομίας, που δεν επηρεάζεται από κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, με τον γενετικό.

Στη «νέα σύνθεση» ο Wilson θεωρεί ότι τα ανθρώπινα κοινωνικά φαινόμενα αποτελούν άμεση έκφραση ανθρώπινων προδιαθέσεων ή συναισθημάτων όπως η επιθετικότητα, ο αλτρουισμός και η σεξουαλικότητα. Αν προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τα προηγούμενα χαρακτηριστικά ως εγγενή θα διαπιστώσουμε πολλές αντιφάσεις. Το αποκορύφωμα της επιθετικότητας στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι ο πόλεμος. Επομένως οι άνθρωποι που πολεμούν εκφράζουν ένα εγγενές τους χαρακτηριστικό, την επιθετικότητα, και πρέπει να βρίσκουν ιδιαίτερη ευχαρίστηση όταν εκφράζουν τα συναισθήματα που τους καθορίζουν. Στον πόλεμο όμως οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, τρομοκρατημένοι, απελπισμένοι και το μόνο που δεν νοιώθουν είναι την βιολογική χαρά του πολέμου. Ο Ρουσσώ έγραφε για τον πόλεμο: ο πόλεμος δεν είναι σχέση ανθρώπου προς άνθρωπο, αλλά κράτους προς κράτος, και τα άτομα είναι εχθροί παρεμπιπτόντως, όχι ως άνθρωποι ούτε ως πολίτες, αλλά ως στρατιώτες. Τελικά κάθε κράτος μπορεί να έχει εχθρούς μόνο άλλα κράτη και όχι ανθρώπους γιατί μεταξύ πραγμάτων διαφορετικής φύσης δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική σχέση. Παρατηρώντας τον πόλεμο ο κοινωνιοβιολόγος διαπιστώνει την παρουσία μιας υποβόσκουσας επιθετικότητας, βλέποντας κάποιους να μοιράζονται την τροφή αναγνωρίζει τον αλτρουισμό, ταυτίζει δηλαδή το γεγονός με το κίνητρο. Η προσέγγιση αυτή είναι επιφανειακή, γιατί οι πράξεις των ανθρώπων είναι φορτισμένες με νόημα. Δεν μπορούμε να εξομοιώνουμε τις πολιτισμικές συμπεριφορές με τα ζωικά ένστικτα

Αν προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το αλτρουιστικό γονίδιο πολύ συχνά θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το γονίδιο της επιθετικότητας. Με πιο κριτήριο εμείς οι άνθρωποι θα αποφανθούμε ότι κάποιο ζώο σκοτώθηκε από αλτρουισμό, για να προστατέψει την αγέλη του ή τους απογόνους του, και όχι ότι η εγγενής επιθετικότητα του το παρέσυρε σε μια χαμένη μάχη επιβίωσης;

Αν η σεξουαλικότητα μέσω της οποίας διαιωνίζονται τα είδη είναι εγγενής κοινωνική συμπεριφορά που σκοπό έχει την διαιώνιση και επικράτηση επιτυχημένων γονιδιακών συνδυασμών δια μέσου του μεγάλου αριθμού απογόνων, πως θα δικαιολογούσαν οι υπέρμαχοι του ντετερμινισμού την διαιώνιση των γονότυπων των ατόμων με αποκλίνουσες σεξουαλικές συμπεριφορές; Η ομοφυλοφιλία είναι μια κοινωνική συμπεριφορά που κατά κανόνα συνδέεται με μικρό ή μηδενικό αριθμό απογόνων. Αν αυτή η κοινωνική συμπεριφορά οφείλεται σε γονίδια, σύμφωνα με την θεωρία της εξέλιξης, της μικρής αναπαραγωγικής ικανότητας – δυνατότητας, οι γονότυποι αυτών των ατόμων θα έβαιναν μειούμενοι και σταδιακά θα εξαφανιζόντουσαν. Κάτι τέτοιο στις σύγχρονες κοινωνίες δεν φαίνεται να συμβαίνει ο αριθμός των απανταχού ομοφυλοφίλων αν δεν αυξάνεται, σίγουρα δεν μειώνεται.

Ως κοινωνικοί άνθρωποι όταν μιλάμε για σεξουαλικότητα, σαφώς δεν την συνδέουμε με την αναπαραγωγή μας, κάτι που στο ζωικό κόσμο είναι δεδομένο. Ούτε στόχος μας είναι να αφήσουμε μεγάλο αριθμό απογόνων με κίνητρο την κυριαρχία του γονιδιακού μας συνδυασμού. Τα κριτήρια μας είναι διαφορετικά, αγάπη, συντροφικότητα, κοινωνικοποίηση, δεν ταυτίζονται με τα δεδομένα των ζωικών κοινοτήτων. Οι απλουστευμένες κοινωνιοβιολογικές προσεγγίσεις μπορεί να βολεύουν για την εξαγωγή συμπερασμάτων, έρχονται όμως σε αντίθεση ακόμη και με την απλή λογική και δεν μπορούν να αντέξουν την επιστημονική επιχειρηματολογία.

Όσον αφορά τον φυλετικό ρατσισμό ο Ε. Ballibar (1991) σημειώνει ότι οι θεωρίες του ρατσισμού μιμούνται τον τρόπο με τον οποίο ο επιστημονικός στοχασμός αρθρώνει «ορατά γεγονότα» με «κρυμμένες» αιτίες προκειμένου να νομιμοποιήσει το ρατσισμό. Το ορατό γεγονός είναι ότι τα άτομα διαφορετικών φυλών παρουσιάζουν μεταξύ τους διαφορές στην οργάνωση της κοινωνίας, τους θεσμούς, τα ήθη και σε ό,τι άλλο περικλείει η έννοια του πολιτισμού. Αυτή τη διαφορετικότητα χρησιμοποίησαν οι ντετερμινιστές για να υποστηρίξουν ρατσιστικές απόψεις όπως ότι η λευκή φυλή υπερέχει της μαύρης, τα βόρεια φύλα υπερτερούν γενετικά των υπολοίπων κ.ο.κ. Για να αιτιολογήσουν αυτούς τους χαρακτηρισμούς, τους απέδωσαν σε «κρυμμένες» αιτίες, στις γενετικές διαφορές. Ωστόσο αυτή η απόδοση αιτιών είναι πολύ απλοϊκή καθώς σύμφωνα με την άποψη των βιολόγων η ερμηνεία των γενετικών διαφορών ανάμεσα στα άτομα ίδιας και διαφορετικής φυλής, είναι πιο πολύπλοκη.

Από μελέτες βρέθηκε ότι μόνο το 7% της συνολικής γενετικής ποικιλομορφίας εμφανίζεται μεταξύ φυλών, το 8% μεταξύ εθνών στην ίδια φυλή (π.χ. Ισπανών, Ιταλών, Βρετανών) και το 85% ανάμεσα στα άτομα της ίδιας εθνολογικής ομάδας (Lewontin, 1991). Είναι φανερό ότι ένα ελάχιστο ποσοστό γενετικής ποικιλομορφίας εμφανίζεται μεταξύ ατόμων διαφορετικών φυλών. Εφόσον δεν μπορούμε να αποδείξουμε γενετικές διαφορές μεταξύ ατόμων της ίδια φυλής όπου το ποσοστό ποικιλομορφίας είναι πολύ μεγαλύτερο πώς μπορούμε να μιλάμε για γενετικές ανισότητες μεταξύ φυλών; Επομένως άλλοι λόγοι οδήγησαν στη δημιουργία του ρατσιστικού μύθου για ανώτερες και κατώτερες φυλές: η νομιμοποίηση ιμπεριαλιστικών τάσεων, τάσεων εκμετάλλευσης και κάθε μορφής κοινωνικής αδικίας των λεγόμενων «ισχυρότερων» φυλών προς τις θεωρητικά «κατώτερες».

Στο επιχείρημα των ανθρωπολόγων που τονίζουν την επιβολή του δυτικού πολιτισμού στις άλλες φυλές υπάρχει ένα πλήθος από ενστάσεις και αντεπιχειρήματα που αναφέρονται στους τρόπους με τους οποίους οι μη δυτικοί προσλαμβάνουν το δυτικό πολιτισμό αλλά και εκτιμούν τις συνέπειες της συνάντησής μαζί τους (Sahlins, 1997). Γνωστός είναι ο λόγος του Ινδιάνου φυλάρχου προς τους ομοεθνείς του σχετικά με τις επιπτώσεις αυτού που εμείς οι δυτικοί ονομάζουμε πολιτισμό στο περιβάλλον και ο οποίος αν και συγκινητικός δεν απέτρεψε την αμερικανική κυβέρνηση από του να συνεχίσει την πολιτική της με αποτέλεσμα τη δραματική μείωση του ινδιάνικου πληθυσμού και την εξαφάνιση του πολιτισμού του.

Αντί Επιλόγου

Θα τελειώσουμε με μια προσεκτική διατύπωση του Lewontin ως προς τα όρια των γνώσεων μας στο ζήτημα των σχέσεων φύσης και κοινωνικού - πολιτισμικού περιβάλλοντος:
“Δεν υπάρχει τίποτε γνωστό στη βιολογία, που να καθορίζει τα όρια της ανθρώπινης κοινωνικής οργάνωσης ή της ατομικής ολοκλήρωσης” (Levontin, 1978).
Όποια άλλη τοποθέτηση πάνω σ' αυτό το ζήτημα ανήκει στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας και δείχνει πόσο συχνά οι "επιστημονικές θεωρίες" επηρεάζονται από αυθαίρετες ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές.

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=print&sid=1308

_________________
Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Βιολογικός ντετερμινισμός. Μία θεωρία επιστημονικής φαντασίας ή ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού;
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Συζητήσεις γενικού περιεχομένου :: Θεωρητικές Αναζητήσεις-
Μετάβαση σε: