ΦόρουμΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση
Σημαντικά Θέματα
Πρόσφατα Θέματα
» Παιχνίδι ερωτήσεων
από asteroskoni Σήμερα στις 0:32

» Ο από πάνω μου έχει/είναι
από asteroskoni Σήμερα στις 0:16

» Αγαπημένες ατάκες
από asteroskoni Σήμερα στις 0:15

» Τι νιώθεις αυτή τη στιγμή?
από asteroskoni Σήμερα στις 0:12

» αγαπημένο λούτρινο!xDD
από Steven94 Χθες στις 23:48

» Αγαπημένα ξένα τραγούδια
από asteroskoni Χθες στις 21:18

» Διάβολος
από asteroskoni Χθες στις 21:06

» Αγαπημένος gay pornostar
από asteroskoni Χθες στις 20:54

» Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;
από asteroskoni Χθες στις 18:37

» Τι θα έκανεs αν...
από Steven94 Χθες στις 14:05

» Σήμερα...
από asteroskoni Τετ 22 Oct - 15:15

» Αύριο...
από asteroskoni Τετ 22 Oct - 2:01

» Αγαπημένα ελληνικά τραγούδια
από asteroskoni Τετ 22 Oct - 1:56

» Κανένα καλό βιβλίο ξερετε?
από Steven94 Τρι 21 Oct - 21:27

» Διάσημοι (και όχι μόνο) που μας ... ανεβάζουν
από Steven94 Τρι 21 Oct - 21:20

» Οff-topic
από Steven94 Τρι 21 Oct - 21:18

» Κοινωνικός αποκλεισμός και κοινωνική αποδοχή
από Hopeless90 Παρ 17 Oct - 19:47

» Καλωσόρισμα νέων μελών - Χαιρετισμοί
από aftermath Πεμ 16 Oct - 22:48

» Χρόνια πολλά
από James_ Πεμ 16 Oct - 19:55

» Πρώτο φιλί
από Treebeard Τετ 15 Oct - 7:52

» πολιτικοί
από Lasher_ Τετ 15 Oct - 3:58

» Στρατιωτική θητεία
από Treebeard Τρι 14 Oct - 22:09

» Δείξε μας την τέχνη σου!
από Steven94 Κυρ 12 Oct - 21:15

» Εχμ...Η σειρά μου..
από Treebeard Κυρ 12 Oct - 12:15

» Διαγραφή λογαριασμού
από Treebeard Κυρ 12 Oct - 11:16

Σας προτείνουμε
Συζητήσεις για το φύλο, το σώμα, τις επιθυμίες
Κέντρο πρόληψης για τον HIV
Kοινότητα LGBTQ νέων
Top posters
monster
 
Anakin
 
Score
 
toutifrutti
 
celestial
 
Momoka
 
Vampire
 
Treebeard
 
MR Pe Pe
 
Toruk
 
Οκτώβριος 2014
ΔευΤριΤετΠεμΠαρΣαβΚυρ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
ΗμερολόγιοΗμερολόγιο
Share | 
 

 Λογοτεχνικά αποσπασματα

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Go down 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Next
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Elementstv
Forum God
Forum God


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 25
Περιοχή: Athens
Αριθμός μηνυμάτων: 4197
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Κυρ 27 Mar - 23:32

Παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα που διαβάζοντάς το μου έκανε εντύπωση και με προβλημάτισε αρκετά...Είναι μια διαφορετική οπτική,αν μη τι άλλο... hmm


"Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί θεωρείται αρρώστια αυτό που έχω. Γιατί είναι άρρωστο να μην θέλεις τίποτα. Να μην έχεις κανένα στόχο και κανένα όνειρο. Γιατί αυτό έχει βαφτιστεί κατάθλιψη;(...) Γιατί ντε και καλά πρέπει να έχω κάποιο όνειρο; Δεν μπορώ απλώς να αναπνέω και να κοιμάμαι;
Γιατί πρέπει να είμαι καλός σε μία δουλειά, γιατί πρέπει να κάνω σχέδια για το μέλλον, γιατί πρέπει να αγωνιώ για το παιδί μου, γιατί πρέπει να μου αρέσουν τα ταξίδια και οι γνώσεις; Όλες αυτές οι ανάγκες κατασκευάστηκαν έτσι ώστε ο άνθρωπος να αποφύγει τον πραγματικό του εαυτό και οι άνθρωποι τα κάνουν όλα αυτά με την ψευδαίσθηση ότι τα κάνουν για τον εαυτό τους, ότι τον πλουτίζουν, τον δυναμώνουν, τον καλλιεργούν.
Γιατί όμως ο εαυτός χρειάζεται ενδυνάμωση,καλλιέργεια και πλούτο; Μήπως επειδή από μόνος του είναι αδύναμος,ακαλλιέργητος και φτωχός; Μήπως επειδή η φύση του είναι τιποτένια; Και γιατί αυτός που αποφασίζει,κόντρα στο ρεύμα, να παραμείνει με την τιποτένια φύση του,χωρίς να επέμβει καθόλου, γιατί αυτός θεωρείται καταθλιπτικός και όχι ήρωας; Γιατί δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι οι άλλοι που παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και όλο κάνουν πράγματα;
(...)
Δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι οργανισμοί που ασυνείδητα έχουν αντιληφθεί πόσο καταθλιπτικοί είναι και τρέχουν με αλματώδη ταχύτητα μακριά από τον εαυτό τους και βαφτίζονται ισορροπημένοι άνθρωποι; Και είμαι καταθλιπτικός εγώ,που αποφάσισα να μην τρέξω μακριά και απλώς έκατσα οκλαδόν μέσα στη μέση, περιμένοντας να δω τι θα γίνει; (...) Ο έρωτας δεν είναι σύπμτωμα κατάθλιψης; Η μεταμφίεση του προβλήματός μου σε φτερωτό έρωτα με τόξο και βέλος,δεν είναι κατάθλιψη;
Δεν είναι φυγή το να ντυθώ το ρόλο του άντρα-κουβαλητή, του άντρα-κατακτητή, του άντρα-στήριγμα, του άντρα-δουλευταρά, του άντρα-προστάτη, του άντρα-κερατά, του άντρα-οτιδήποτε; Δεν είναι ψευδαίσθηση; Η σχέση δεν είναι ψυχαναγκασμός; Όταν εγώ άναβα το θερμοσίφωνο στις τέσσερις,για να έρθει η Ιουλία στις τεσσερισήμισι και να βρει ζεστό νερό για να κάνει μπάνιο,επειδή έπρεπε να φύγει πάλι στις πέντε, το έκανα επειδή ήμουνα μη καταθλιπτικός άνθρωπος; Ή ψυχαναγκαστικός; Ή μήπως από τρελό έρωτα μετά από δώδεκα χρόνια συμβίωσης; Τι διαφορά έχει το πάτημα του κουμπιού του θερμοσίφωνα μια συγκεκριμένη ώρα καθημερινά από το να μετράω ρόμβους και τετραγωνάκια στην κουβέρτα μου μέχρι να πάει τρεισήμισι; Η πρώτη περίπτωση θεωρείται υγιής και η δεύτερη άρρωστη; Στην πρώτη περίπτωση ζούσα, ενώ τώρα δεν ζω;
Αν είναι δυνατόν. Τέτοια παραποίηση της πραγματικότητας,μόνο και μόνο για να στηρίξουμε μια αρρωστημένη κοινωνική δομή, αποτελούμενη από καταθλιπτικούς ψυχιάτρους, καταθλιπτικούς πολιτικούς, καταθλιπτικούς αρχιτέκτονες, καταθλιπτικούς καλλιτέχνες, καταθλιπτικούς οικογενειάρχες, που γαντζώνονται σαν τα κοράκια από κάποια τέχνη ή από κάποια επιστήμη, ή από τα ίδια τους τα παιδιά για να βαφτιστούν υγιείς, ευχαριστημένοι και επιτυχημένοι; Για μία σφραγίδα πάνω στην ταυτότητα, για μερικά κολυβογράμματα που λένε έγγαμος ή άγαμος ή επάγγελμα τάδε; Επάγγελμα πετυχημένος; Πετυχημένος άνθρωπος;
Αυτό το ψέμα κατάφερε να μας πασάρει η εξέλιξη, σε αυτό το ψέμα καταλήξαμε το 2010, αφού πρώτα ταξιδέψαμε με τρύπια βάρκα πάνω σε χιλιάδες άλλα ψέματα. Πάντα, δηλαδή, μία κοινωνία για να υπάρξει κρεμάει μία ταμπέλα, ένα πανό, με τον στόχο που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός, και ο κάθε κακομοίρης παλεύει μία ζωή να πετύχει αυτόν το στόχο.
(...) Θέλω να μπορέσω να νιώσω αδιαφορία για όλα,ακόμα και για το παιδί μου, για να λυτρωθώ από τον ρόλο μου. Θέλω να μείνω σκέτος, για να δω τι θα γίνει. Είμαι περίεργος.
Αυτό δεν είναι παραίτηση. Ίσα ίσα, αυτό είναι πραγματικό ενδιαφέρον. Κανένας δεν τολμάει να φτάσει στα άκρα τη μιζέρια του εαυτού του,όλοι φτάνουν μέχρι ενός σημείου και μετά τη διακόπτουν πανικόβλητοι. Κανονίζουν στα γρήγορα μία βραδινή έξοδο, τρέχουν να αγοράσουν κάτι για να ανέβουν ψυχολογικά, διαβάζουν ωραία βιβλία για να τους απορροφήσει κάτι, το ρίχνουν στην εργασιοθεραπεία, κατεβάζουν ιδέες, ονειρεύονται σχέσεις,ταξίδια,εκτονώνονται,συμπάσχουν με τα δελτία ειδήσεων, θυμούνται τα παλιά,όλοι κάτι κάνουν,ποιος τολμάει να μην κάνει τίποτα;
(...)
Γιατί ένιωθα ευτυχισμένος όταν γεννήθηκε ο Ιάσονας; Σίγουρα όχι για τον Ιάσονα. Αν μου έλεγαν ξαφνικά στο μαιευτήριο ότι ο Ιάσονας δεν είναι δικός μου, δεν θα ένιωθα τόσο ευτυχισμένος. Άρα ένιωθα ευτυχισμένος επειδή ο Ιάσονας ήτανε δικός μου και όχι επειδή γεννήθηκε. Θα μπορούσε δηλαδή η ευτυχία μου να μετατραπεί σε φρίκη μέσα σε ένα δευτερόλεπτο,άρα η ευτυχία μου δεν έχει καμία σχέση με αυτόν στον οποίο την αποδίδω. Άρα δεν νιώθω τίποτα αληθινό. Οπότε δημιουργώ ψεύτικα συναισθήματα, επειδή δεν έχω αληθινά και μετά πάω και τα φορτώνω σε κάποιον άλλον έτσι ώστε να γλιτώσω εγώ από αυτά. Οπότε γιατί χαίρομαι όταν είμαι ερωτευμένος; Χαίρομαι γιατί για άλλη μια φορά δεν πρέπει να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, χαίρομαι που τον απέφυγα."

Μεγάλοι δρόμοι, Λένα Κιτσοπούλου

_________________
Listen to me....we all have moments of desperation, but if we can face them head on, that's when we find out how strong we really are!
Επιστροφή στην κορυφή Go down
Johnny
Forum Master
Forum Master


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 24
Περιοχή: Athens
Αριθμός μηνυμάτων: 2618
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Τετ 13 Jul - 4:28

Μάνα με τους εννιά τους γιους και τις εννιά νυφάδες,
είχε και την Αρετώ της μοναχοθυγατέρα,
την κόρη τη μονάκριβη, την πολυαγαπημένη
την είχε δώδεκα χρονών και ο ήλιος δεν την είδε.

Στα σκοτεινά την έλλουζε, στα άφεγγα τη χτενίζει
στ' άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Νύφη την εζητήσανε πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλανε κι η μάνα της δε θέλει.
Ο Κώστας ο μικρότερος θέλει για να τη δώσει.

-Μάνα μου κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα εκεί που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
να χω κι εγώ παρηγοριά, να χω κι εγώ κονάκι,
κι αν πάμε εμείς στην ξενιτιά ξένοι να μην περνούμε.
-Φρόνιμος είσαι Κωνσταντή, μα άσχημα απεκρίθης!
Κι αν μο ρθει γιε μου θάνατος, κι αν μο ρθει γιε μ' αρρώστια
Κι αν τύχει πίκρα ή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
-Βάνω τον ουρανό κριτή και τους άγιους μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα ή χαρά εγώ θα σου τη φέρω,
το καλοκαίρι τρεις φορές και το χειμώνα πέντε!

Και δώσανε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
Ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι, πικροί, φαρμακωμένοι,
Ήρθανε μήνες οι κακοί κι εβδομάδες μαύρες
Απέθαναν οι εννιά οι γιοι και οι εννιά νυφάδες.

'Έμεινε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ' όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ' όλα μοιρολογούσε,
στου Κωνσταντίνου το μνημείο τραβούσε τα μαλλιά της:
-Ανάθεμα σε, Κωνσταντή, και τρισανάθεμά σε,
που μο 'δωκες την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα,

το τάξιμο που μο 'δωσες πότε θα το πληρώσεις;
Τον ουρανό 'βαλες κριτή και τους αγίους μαρτύρους,
Αν τύχει πίκρα ή χαρά να πας να μου τη φέρεις.
Από τα τρισανάθεμά κι απ τη βαριά κατάρα,
η γη ανατινάχτηκε κι ο Κωνσταντίνος βγήκε.

Ρίχνει την πέτρα σε μεριά, το χώμα από την άλλη,
Κάνει το σύννεφο άλογο και το άστρο χαλινάρι
και το φεγγάρι συντροφιά να πάει να τη φέρει.
Παίρνει τα όροι πίσω του και τα βουνά μπροστά του
πολλά ποτάμια πέρασε και κάμπους με λουλούδια.

Στο δρόμο όπου πήγαινε, στο δρόμο που πηγαίνει
παρακαλούσε κι έλεγε, παρακαλεί και λέγει:
Να έβρισκα την Αρετή εκεί που να χορεύει,
τρεις δίπλες να ναι ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Κι όπως επαρακάλεσε έτσι και πάει την ήβρε:

Τρεις δίπλες ήταν ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Από μακριά τη χαιρετά και από κοντά της λεει:
-Άιντε αδερφή να φύγομε στη μάνα μας να πάμε!
-Αλίμονο αδερφάκι μου και τ είναι τούτη ώρα;
Κώστα μ αν ήρθες για καλό, να έρθω όπως είμαι,

αν ήρθες για παρηγοριά, τα μαύρα να φορέσω
-Έλα, Αρετή να φύγομε κι ας είσαι όπως είσαι.
Κοντολυγίζει το άλογο στα κάπουλα τη βάνει
.Βέργα δίνει στο άλογο κι αυτό το δρόμο παίρνει.
Στο δρόμο που πηγαίνανε πουλάκια κελαηδούσαν,

δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά κι ούδε σα χελιδόνια,
μωρ κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρώπινη κουβέντα:
-Για ιδείτε εκεί τι γίνεται, παράξενο μεγάλο,
πως περπατούν οι ζωντανοί με του απεθαμένους!
Κι η Αρετή σαν τ άκουσε πολύ παραξενεύτη.

-Άκουσε, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Πουλάκια ειν΄ και κελαηδούν, πουλάκια ειν΄κι ας λένε!
Παρέκει που πηγαίνανε κι άλλα πουλιά τους λένε:
-Ποιος είδε κόρη όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος;
-Παρέκει όπου διάβαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Δεν είναι κρίμα και άδικο, παράξενο μεγάλο
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου τι λένε τα πουλάκια;
Πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλιάζουν.

-Κώστα μου μυρίζεις γη, μυρίζεις χωματέλες.
Φοβάμαι αδερφάκι μου, τις λιβανιές μυρίζεις.
-Εχτές βράδυ επήγαμε πέρα στον Αι-Γιάννη
και μας θυμιάτισε ο παπάς με περισσό λιβάνι.
Και παρεμπρός που πήγαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Για δες θάμα-πανάθεμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!
Το άκουσε πάλι η Αρετή και ρίγησε η καρδιά της .
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Άσε Αρέτω τα πουλιά και ας λένε ότι θέλουν.

-Πες μου που είν τα κάλλη σου, που ειν η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και το όμορφο μουστάκι;
-Έχω καιρό που αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου.
Εκεί κοντά εκεί σιμά στην εκκλησία ζυγώνουν.
Γυρίζει τότε ο Κωνσταντής και λεει της αδερφής του:

-Ξέχασα το μαντήλι μου πίσω στο Άγιο-Βήμα.
Σείρε Αρέτω μ', αμπροστά κι εγώ έρχομαι πίσω!
Βαριά χτυπάει τ άλογο κι από μπροστά τις εχάθει.
Κι ακούει την πλάκα να βροντά, το χώμα να βουίζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.

Βλέπει του κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα,
βρίσκει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα,
βλέπει το βάλσαμο ξερό, το καριοφίλι μαύρο,
βλέπει και το βασιλικό πολύ μαραγκιασμένο,
βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα
και τα σπιτοπαράθυρα βαριά μανταλωμένα.

Χτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν,
Τη μάνα της εφώναξε, τη μάνα της φωνάζει.
-Ποιος είσαι εσύ που μου χτυπάς και μου φωνάζεις μάνα;
Αν είσαι φίλη διάβαινε κι αν είσαι εχθρός μου φύγε.
Κι αν είσαι ο πικροχάροντας άλλα παιδία δεν έχω.

Κι η δόλια η Αρετούλα μου είναι μακριά στα ξένα.
-Σήκου, μανούλα, μ άνοιξε, σύκου, γλυκιά μου μάνα
.-Ποιος είναι αυτός που μου χτυπά και μου φωνάζει μάνα;
-Άνοιξε μάνα μου γλυκιά κι εγώ είμαι η Αρετή σου.
-Αρετώ μου ποιος σε έφερε και ποιος θα λα σε πάρει;
- Ο Κώστας, όπου μ έφερε αυτός θα λα με πάει!
- Ο Κώστας μου απέθανε και γυρισμό δεν έχει
.Ο Κώστας μου απέθανε και τα παιδιά μου όλα,
αυτά τα πήρε ο χάροντας μαζί με τις νυφάδες……
Κατέβηκε αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δυο.


Είναι θεϊκό!
Επιστροφή στην κορυφή Go down
Momoka
Forum God
Forum God


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 24
Περιοχή: Over There
Αριθμός μηνυμάτων: 6124

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Τετ 13 Jul - 20:50

WoW τώρα το είδα...
Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να του αρέσει το δημοτικό τραγούδι !

_________________
Επειδή η ζωή πάντα θα φαίνεται μικρή, κι επειδή στο τέλος πάντα θα μετανιώνεις.
Επιστροφή στην κορυφή Go down
Johnny
Forum Master
Forum Master


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 24
Περιοχή: Athens
Αριθμός μηνυμάτων: 2618
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Τετ 13 Jul - 23:56

Ε αυτο μ'αρεσει.Το θυμαμαι απο το λυκειο.
Επιστροφή στην κορυφή Go down
Ianos
Forum God
Forum God


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 27
Περιοχή: Καστοριά
Αριθμός μηνυμάτων: 3266
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Πεμ 14 Jul - 11:21

Johnny έγραψε:
Μάνα με τους εννιά τους γιους και τις εννιά νυφάδες,
είχε και την Αρετώ της μοναχοθυγατέρα,
την κόρη τη μονάκριβη, την πολυαγαπημένη
την είχε δώδεκα χρονών και ο ήλιος δεν την είδε.

Στα σκοτεινά την έλλουζε, στα άφεγγα τη χτενίζει
στ' άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Νύφη την εζητήσανε πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλανε κι η μάνα της δε θέλει.
Ο Κώστας ο μικρότερος θέλει για να τη δώσει.

-Μάνα μου κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα εκεί που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
να χω κι εγώ παρηγοριά, να χω κι εγώ κονάκι,
κι αν πάμε εμείς στην ξενιτιά ξένοι να μην περνούμε.
-Φρόνιμος είσαι Κωνσταντή, μα άσχημα απεκρίθης!
Κι αν μο ρθει γιε μου θάνατος, κι αν μο ρθει γιε μ' αρρώστια
Κι αν τύχει πίκρα ή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
-Βάνω τον ουρανό κριτή και τους άγιους μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα ή χαρά εγώ θα σου τη φέρω,
το καλοκαίρι τρεις φορές και το χειμώνα πέντε!

Και δώσανε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
Ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι, πικροί, φαρμακωμένοι,
Ήρθανε μήνες οι κακοί κι εβδομάδες μαύρες
Απέθαναν οι εννιά οι γιοι και οι εννιά νυφάδες.

'Έμεινε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ' όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ' όλα μοιρολογούσε,
στου Κωνσταντίνου το μνημείο τραβούσε τα μαλλιά της:
-Ανάθεμα σε, Κωνσταντή, και τρισανάθεμά σε,
που μο 'δωκες την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα,

το τάξιμο που μο 'δωσες πότε θα το πληρώσεις;
Τον ουρανό 'βαλες κριτή και τους αγίους μαρτύρους,
Αν τύχει πίκρα ή χαρά να πας να μου τη φέρεις.
Από τα τρισανάθεμά κι απ τη βαριά κατάρα,
η γη ανατινάχτηκε κι ο Κωνσταντίνος βγήκε.

Ρίχνει την πέτρα σε μεριά, το χώμα από την άλλη,
Κάνει το σύννεφο άλογο και το άστρο χαλινάρι
και το φεγγάρι συντροφιά να πάει να τη φέρει.
Παίρνει τα όροι πίσω του και τα βουνά μπροστά του
πολλά ποτάμια πέρασε και κάμπους με λουλούδια.

Στο δρόμο όπου πήγαινε, στο δρόμο που πηγαίνει
παρακαλούσε κι έλεγε, παρακαλεί και λέγει:
Να έβρισκα την Αρετή εκεί που να χορεύει,
τρεις δίπλες να ναι ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Κι όπως επαρακάλεσε έτσι και πάει την ήβρε:

Τρεις δίπλες ήταν ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Από μακριά τη χαιρετά και από κοντά της λεει:
-Άιντε αδερφή να φύγομε στη μάνα μας να πάμε!
-Αλίμονο αδερφάκι μου και τ είναι τούτη ώρα;
Κώστα μ αν ήρθες για καλό, να έρθω όπως είμαι,

αν ήρθες για παρηγοριά, τα μαύρα να φορέσω
-Έλα, Αρετή να φύγομε κι ας είσαι όπως είσαι.
Κοντολυγίζει το άλογο στα κάπουλα τη βάνει
.Βέργα δίνει στο άλογο κι αυτό το δρόμο παίρνει.
Στο δρόμο που πηγαίνανε πουλάκια κελαηδούσαν,

δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά κι ούδε σα χελιδόνια,
μωρ κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρώπινη κουβέντα:
-Για ιδείτε εκεί τι γίνεται, παράξενο μεγάλο,
πως περπατούν οι ζωντανοί με του απεθαμένους!
Κι η Αρετή σαν τ άκουσε πολύ παραξενεύτη.

-Άκουσε, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Πουλάκια ειν΄ και κελαηδούν, πουλάκια ειν΄κι ας λένε!
Παρέκει που πηγαίνανε κι άλλα πουλιά τους λένε:
-Ποιος είδε κόρη όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος;
-Παρέκει όπου διάβαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Δεν είναι κρίμα και άδικο, παράξενο μεγάλο
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου τι λένε τα πουλάκια;
Πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλιάζουν.

-Κώστα μου μυρίζεις γη, μυρίζεις χωματέλες.
Φοβάμαι αδερφάκι μου, τις λιβανιές μυρίζεις.
-Εχτές βράδυ επήγαμε πέρα στον Αι-Γιάννη
και μας θυμιάτισε ο παπάς με περισσό λιβάνι.
Και παρεμπρός που πήγαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Για δες θάμα-πανάθεμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!
Το άκουσε πάλι η Αρετή και ρίγησε η καρδιά της .
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Άσε Αρέτω τα πουλιά και ας λένε ότι θέλουν.

-Πες μου που είν τα κάλλη σου, που ειν η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και το όμορφο μουστάκι;
-Έχω καιρό που αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου.
Εκεί κοντά εκεί σιμά στην εκκλησία ζυγώνουν.
Γυρίζει τότε ο Κωνσταντής και λεει της αδερφής του:

-Ξέχασα το μαντήλι μου πίσω στο Άγιο-Βήμα.
Σείρε Αρέτω μ', αμπροστά κι εγώ έρχομαι πίσω!
Βαριά χτυπάει τ άλογο κι από μπροστά τις εχάθει.
Κι ακούει την πλάκα να βροντά, το χώμα να βουίζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.

Βλέπει του κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα,
βρίσκει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα,
βλέπει το βάλσαμο ξερό, το καριοφίλι μαύρο,
βλέπει και το βασιλικό πολύ μαραγκιασμένο,
βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα
και τα σπιτοπαράθυρα βαριά μανταλωμένα.

Χτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν,
Τη μάνα της εφώναξε, τη μάνα της φωνάζει.
-Ποιος είσαι εσύ που μου χτυπάς και μου φωνάζεις μάνα;
Αν είσαι φίλη διάβαινε κι αν είσαι εχθρός μου φύγε.
Κι αν είσαι ο πικροχάροντας άλλα παιδία δεν έχω.

Κι η δόλια η Αρετούλα μου είναι μακριά στα ξένα.
-Σήκου, μανούλα, μ άνοιξε, σύκου, γλυκιά μου μάνα
.-Ποιος είναι αυτός που μου χτυπά και μου φωνάζει μάνα;
-Άνοιξε μάνα μου γλυκιά κι εγώ είμαι η Αρετή σου.
-Αρετώ μου ποιος σε έφερε και ποιος θα λα σε πάρει;
- Ο Κώστας, όπου μ έφερε αυτός θα λα με πάει!
- Ο Κώστας μου απέθανε και γυρισμό δεν έχει
.Ο Κώστας μου απέθανε και τα παιδιά μου όλα,
αυτά τα πήρε ο χάροντας μαζί με τις νυφάδες……
Κατέβηκε αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δυο.


Είναι θεϊκό!
Πολύ συγκινητικό... με τόσο απλά λόγια και χωρίς πολλά στολίδια

_________________
"Στα σίγουρα γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος,
αλλά για μεγαλύτερη σιγουριά: Το πιο ωραίο γέλιο ανήκει
στα προσωπάκια που φτιάχτηκαν από πίκρες και από
δάκρυα, από ξεφτίλες και στριμώγματα."
ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ
Επιστροφή στην κορυφή Go down
toutifrutti
Forum God
Forum God


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 21
Περιοχή: Earth
Αριθμός μηνυμάτων: 6827
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Πεμ 14 Jul - 11:25

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε
γι’ αυτό έμειν’ ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
Επιστροφή στην κορυφή Go down
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο: Άντρας
Περιοχή: Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα!
Αριθμός μηνυμάτων: 459
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Πεμ 8 Sep - 4:45

Το χρώμα του φεγγαριού -- Αλκυόνη Παπαδάκη

Τα χρώματα

-- Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε
στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα,
τι χρώμα έχει η λύπη;
-- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
-- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
-- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
-- Τί χρώμα έχει η χαρά;
-- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
-- Και η μοναξιά;
-- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
-- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
-- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
-- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
-- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
-- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
-- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό... Και δάκρυσε ...

Ζω...

-- Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;
-- Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν
αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται
σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις
το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το
Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ!

-- Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο
μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο,
παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη στην
απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου.
Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι
ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Aντε
στην υγειά σου!

Ελπίζω!

-- Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πιστεψέ
με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω.
Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο
ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε
μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της
ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς,
μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν
καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν
σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι
γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να
σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι;
.......................................................................................................

-- Aυριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου,
ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω,
Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε
γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη
γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν
τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι
από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη,
παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε
λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και
προχώρα... Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια
περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. Aντε να πιούμε και το τελευταίο.
Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς,
πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιός έιναι ο δυνατός;

-- Ποιός είναι ο δυνατός;
Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

-- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο
το σκοτάδι.
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό
ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους.
Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες.
Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο
χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και
στολίζει τα μαλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε.
Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές.
Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

-- Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!
............................................................................................................

«Προσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη
γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να
σερνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους
ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγαλματα μόνο δε
λυγάνε».

Ονειρεύονται... και ελπίζουν...

-- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.
-- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
-- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
-- Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά,
που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
-- Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός.
Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...

-- Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι
άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται...
Ονειρεύονται και ελπίζουν...

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Go down
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο: Άντρας
Περιοχή: Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα!
Αριθμός μηνυμάτων: 459
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Κυρ 18 Sep - 18:50

Το ρολόι που σταμάτησε στις 7, Giovani Papini.

Σ’ έναν από τους τοίχους του δωματίου μου κρέμεται ένα ωραίο παλιό
ρολόι που δεν δουλεύει πια. Οι δείκτες του, σταματημένοι, δείχνουν
πάντοτε την ίδια ώρα: Εφτά ακριβώς.

Σχεδόν πάντα, το ρολόι είναι μόνο ένα άχρηστο διακοσμητικό πάνω σ’
έναν ασπριδερό και άδειο τοίχο. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στιγμές στην
διάρκεια της ημέρας, δύο φευγαλέες στιγμές, που το παλιό ρολόι μοιάζει
να ανασταίνεται από τις στάχτες του σαν τον φοίνικα.

Όταν όλα τα ρολόγια της πόλης μέσα στην τρελή τους πορεία δείχνουν
εφτά, όταν όλοι οι κούκοι και τα μηχανικά γκονγκ σημαίνουν εφτά φορές,
το παλιό ρολόι της κάμαρας μου δείχνει να παίρνει ζωή. Δύο φορές την
ημέρα, μία το πρωί και μία το βράδυ, το ρολόι μου νοιώθει σε απόλυτη
αρμονία με το υπόλοιπο σύμπαν.

Αν κάποιος κοίταζε το ρολόι εκείνες τις δύο στιγμές θα έλεγε ότι
λειτουργεί στην εντέλειαΜόλις, όμως, περάσει εκείνη η στιγμή, όταν όλα
τα ρολόγια πάψουν να σημαίνουν και οι δείκτες τους συνεχίσουν τον
μονότονο δρόμο τους, το παλιό μου ρολόι χάνει τον βηματισμό του και
παραμένει πιστό σ’ εκείνη την ώρα που κάποτε σταμάτησε.

Εγώ αγαπώ αυτό το ρολόι. Κι όσο περισσότερο μιλώ γι’ αυτό, τόσο
περισσότερο μιλώ γι’ αυτό, τόσο περισσότερο το αγαπώ. Γιατί νοιώθω
ολοένα και περισσότερο του μοιάζω.

Είμαι κι εγώ σταματημένος σε μια στιγμή. Κι εγώ είμαι, κατά κάποιον
τρόπο, ένα άχρηστο διακοσμητικό σ’ έναν άδειο τοίχο. Όμως, επίσης,
απολαμβάνω τις φευγαλέες στιγμές κατά τις οποίες, μυστηριωδώς, έρχεται η
ώρα μου.

Εκείνη την ώρα νοιώθω ζωντανός. Όλα είναι ξεκάθαρα και ο κόσμος
γίνεται υπέροχος. Μπορώ να δημιουργήσω , να ονειρευτώ, να πετάξω, να πω
και να αισθανθώ περισσότερα πράγματα εκείνες τις στιγμές απ’ όσο όλο τον
υπόλοιπο καιρό. Αυτές οι αρμονικές συγκυρίες επαναλαμβάνονται συχνά,
σαν μια αναπόφευκτη αλληλουχία.

Την πρώτη φορά που το ένοιωσα προσπάθησα να γαντζωθώ σ’ εκείνη την
στιγμή, νομίζοντας ότι θα μπορούσα να την κάνω να διαρκέσει για πάντα.
Δεν έγινε, όμως, έτσι. Όπως στον φίλο μου, το ρολόι, έτσι κι εμένα μου
ξεφεύγει ο χρόνος των άλλων.

Όταν περάσουν οι στιγμές αυτές, τα υπόλοιπα ρολόγια, που φωλιάζουν σε
άλλους ανθρώπους, συνεχίζουν την πορεία τους, κι εγώ επιστρέφω στο
ρουτινιάρικο στατικό μου θάνατο, στη δουλεία μου, στις συζητήσεις του
καφενείου, στην ανία μου, που συνηθίζω να αποκαλώ ζωή.

Ξέρω, όμως, ότι η ζωή είναι άλλο πράγμα.
Ξέρω ότι η ζωή, η αληθινή, είναι το άθροισμα εκείνων των στιγμών που,
μολονότι φευγαλέες, μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε το συντονισμό μας
με το σύμπαν.

Σχεδόν όλος ο κόσμος νομίζει- ο δυστυχής- ότι ζει.
Υπάρχουν μονάχα στιγμές πληρότητας, και εκείνοι που δεν το ξέρουν κι
επιμένουν να θέλουν να ζουν διαρκώς, θα μείνουν καταδικασμένοι στον
γκρίζο και επαναληπτικό βηματισμό της καθημερινότητας.

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ , παλιό μου ρολόι. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε το ίδιο…

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Go down
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο: Άντρας
Περιοχή: Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα!
Αριθμός μηνυμάτων: 459
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Τρι 20 Sep - 0:34

Ο Αλχημιστής, Paulo Coelho

…στον κόσμο υπήρχε μια γλώσσα που όλοι την καταλάβαιναν και που το αγόρι την είχε χρησιμοποιήσει όλο εκείνο το χρονικό διάστημα για τη βελτίωση του μαγαζιού. Ήταν η γλώσσα του ενθουσιασμού, των πραγμάτων που γίνονται με αγάπη και με θέληση, όταν αναζητάς κάτι που το θέλεις ή που πιστεύεις σε αυτό. Η Ταγγέρη δεν ήταν πια η ξένη χώρα κι εκείνος αισθάνθηκε ότι, με τον ίδιο τρόπο που είχε κατακτήσει εκείνο τον τόπο, θα μπορούσε να κατακτήσει και τον κόσμο.

“Όταν κάποιος θέλει κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να γίνει πραγματικότητα”, είχε πει ο γέρος βασιλιάς.

Ο γέρος βασιλιάς όμως δεν είχε πει τίποτε για κλέφτες, για απέραντες ερήμους, για ανθρώπους που γνωρίζουν τα όνειρα τους κι όμως αρνούνται να τα πραγματοποιήσουν. Ο γέρος βασιλιάς δεν του είχε πει ότι οι πυραμίδες ήταν μόνο ένας σωρός από πέτρες και ότι οποιοσδήποτε θα μπορούσε να συσσωρεύσει πέτρες στον κήπο του. Και είχε ξεχάσει να πει ότι, όταν έχει μαζέψει κανείς λεφτά για ν’ αγοράσει ένα κοπάδι μεγαλύτερο από εκείνο που ήδη έχει, τότε πρέπει να το αγοράσει.

… “Ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει”, του είπε η καρδιά του. “Εμείς οι καρδιές, συνήθως, μιλάμε σπάνια γι’ αυτούς τους θησαυρούς, γιατί οι άνθρωποι δε θέλουν πια να τους βρουν. Μόνο στα μικρά παιδιά μιλάμε. Μετά αφήνουμε τη ζωή να οδηγήσει τον καθένα στον προορισμό του. Αλλά, δυστυχώς, λίγοι είναι εκείνοι που ακολουθούν το δρόμο που είναι χαραγμένος γι’ αυτούς, το δρόμο του Προσωπικού Μύθου και της ευτυχίας. Νιώθουν τον κόσμο σαν κάτι το απειλητικό και γι’ αυτό γίνεται ο κόσμος κάτι το απειλητικό. Τότε εμείς οι καρδιές μιλάμε όλο και πιο σιγά, αλλά ποτέ δε σιωπούμε. Και ευχόμαστε για να μην ακουστούν τα λόγια μας: δε θέλουμε να υποφέρουν οι άνθρωποι επειδή δεν ακολούθησαν τις καρδιές τους”.

- Γιατί δε λένε οι καρδιές στους ανθρώπους ότι πρέπει να συνεχίσουν την πορεία προς τα όνειρα τους; ρώτησε το αγόρι τον αλχημιστή.

- Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση, η καρδιά υποφέρει πιο πολύ απ’ όλους. Και στις καρδιές δεν αρέσει να υποφέρουν.

Από κείνη τη μέρα, το αγόρι κατάλαβε την καρδιά του. Την παρακάλεσε να μην τον εγκαταλείψει ποτέ. Κι αν ποτέ εκείνος απομακρυνόταν από τα όνειρα του, να του σφίξει το στήθος και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Το αγόρι ορκίστηκε να προσέχει πάντα αυτό το σημάδι, θα το υπάκουε.

Εκείνη τη νύχτα εκμυστηρεύτηκε τα πάντα στον αλχημιστή. Και ο αλχημιστής κατάλαβε ότι η καρδιά του αγοριού είχε επιστρέψει στην Ψυχή του Κόσμου.

- Τι να κάνω τώρα; ρώτησε το αγόρι.

- Κατευθύνσου προς τις πυραμίδες, είπε ο αλχημιστής. Και εξακολούθησε να προσέχεις τα σημάδια. Η καρδιά σου είναι πια ικανή να σου δείξει το θησαυρό.

- Αυτό είναι που μου απέμεινε να μάθω;

- Όχι, απάντησε ο αλχημιστής. Αυτό που ακόμη πρέπει να μάθεις είναι το εξής:

“Πάντα πριν πραγματοποιήσει ένα όνειρο, η Ψυχή του Κόσμου αποφασίζει να ελέγξει τι μαθεύτηκε κατά την πορεία. Και αυτό όχι επειδή είναι κακιά, αλλά για να μπορέσουμε, μαζί με το όνειρο μας, να κάνουμε κτήμα και αυτά που μάθαμε κατά την πορεία μας προς τα εκεί. Αυτή είναι η στιγμή που οι περισσότεροι άνθρωποι τα παρατάνε. Είναι αυτό που στη γλώσσα της ερήμου το λέμε: Να πεθάνεις από τη δίψα, ενώ οι φοινικιές φαίνονται πια στον ορίζοντα.”

“Μια αναζήτηση αρχίζει πάντα με την τύχη του πρωτάρη. Και τελειώνει πάντα με τη δοκιμασία του κατακτητή.”

Το αγόρι θυμήθηκε μια παλιά παροιμία της χώρας του. Έλεγε ότι η πιο σκοτεινή ώρα ήταν εκείνη πριν από την ανατολή.

Απόσπασμα από τον Αλχημιστή του Πάολο Κοέλο.

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Go down
Toruk
Forum God
Forum God


Φύλο: Άντρας
Ηλικία: 26
Περιοχή: Αθήνα
Αριθμός μηνυμάτων: 4675
Διάθεση:

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   Τρι 20 Sep - 11:23

Η συνείδηση
είναι μια λέξη μόνο που οι δειλοί μεταχειρίζονται,
που πρώτα τη σοφίστηκαν για να κρατάν σε φόβο
τον δυνατό: συνείδηση μας είναι
τα δυνατά μας μπράτσα, νόμος τα σπαθιά μας.

Ριχάρδος, απόσπασμα από "Ο βασιλιάς Ριχάρδος ο Γ'" του W. Skasespeare
Επιστροφή στην κορυφή Go down
 

Λογοτεχνικά αποσπασματα

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 2Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Next

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 ::  :: -