ΦόρουμΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση
Σημαντικά Θέματα
Πρόσφατα Θέματα
» Αφιερώσεις σε μέλη του forum...
από DiabolAkis Χθες στις 14:30

» Οff-topic
από starlight24 Χθες στις 01:51

» Αστείες εικόνες
από Duality Χθες στις 00:42

» Ποιες σειρές, reality, εκπομπές, show κλπ. βλέπετε;
από JohnProg Χθες στις 00:34

» Αγαπημένα ξένα τραγούδια
από JohnProg 26/6/2016, 17:30

» Trance μουσική
από N.G95 26/6/2016, 05:37

» Αστεία video
από Duality 24/6/2016, 02:34

» Τι νιώθεις αυτή τη στιγμή;
από Duality 24/6/2016, 02:19

» Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;
από Duality 24/6/2016, 01:23

» Διαγωνισμός Φωτογραφίας Ιουνίου 2016
από Phantasos 23/6/2016, 18:44

» Εικόνες γεμάτες νόημα
από Dragneel 22/6/2016, 01:09

» Αγαπημένα Live Performances
από JohnProg 21/6/2016, 01:38

» Μέλλον στην Ελλάδα
από b0y 20/6/2016, 19:42

» Φεστιβαλ Υπερηφανειας στη Πατρα
από Duality 20/6/2016, 01:14

» Tι κάνεις αυτή την στιγμή;
από Phantasos 18/6/2016, 20:00

» ... Στον ύπνο μου είδα...
από Duality 17/6/2016, 16:19

» Τραγούδια Αφιερωμενα σε Ανθρωπους που μας πληγωσαν
από DiabolAkis 15/6/2016, 03:54

» Τι σας ελκύει στον άλλον/άλλη;
από Dragneel 15/6/2016, 00:52

» Gay types
από DiabolAkis 14/6/2016, 14:41

» Διάφορα video
από Lasher_ 13/6/2016, 22:29

» Διάσημοι (και όχι μόνο) που μας ... ανεβάζουν
από Lasher_ 13/6/2016, 21:24

» Χρόνια πολλά
από Lasher_ 11/6/2016, 20:36

» Love Metal
από Punky_Otaku 11/6/2016, 17:23

» Αγαπημένα ελληνικά τραγούδια
από Lasher_ 6/6/2016, 17:45

» Πρόβλημα με λογαριασμό
από Duality 4/6/2016, 21:53

Σας προτείνουμε
Συζητήσεις για το φύλο, το σώμα, τις επιθυμίες
Κέντρο πρόληψης για τον HIV
Kοινότητα LGBTQ νέων
Κορυφαίοι συγγραφείς του μήνα
Duality
 
DiabolAkis
 
Dragneel
 
Phantasos
 
JohnProg
 
Lasher_
 
Genial
 
N.G95
 
Punky_Otaku
 
Score
 
Ιούνιος 2016
ΔευΤριΤετΠεμΠαρΣαβΚυρ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   
ΗμερολόγιοΗμερολόγιο

Μοιραστείτε | 
 

 Λογοτεχνικά αποσπασματα

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Elementstv
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 27
Περιοχή : Athens
Αριθμός μηνυμάτων : 4423
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Λογοτεχνικά αποσπασματα   27/3/2011, 23:32

Παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα που διαβάζοντάς το μου έκανε εντύπωση και με προβλημάτισε αρκετά...Είναι μια διαφορετική οπτική,αν μη τι άλλο... hmm


"Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί θεωρείται αρρώστια αυτό που έχω. Γιατί είναι άρρωστο να μην θέλεις τίποτα. Να μην έχεις κανένα στόχο και κανένα όνειρο. Γιατί αυτό έχει βαφτιστεί κατάθλιψη;(...) Γιατί ντε και καλά πρέπει να έχω κάποιο όνειρο; Δεν μπορώ απλώς να αναπνέω και να κοιμάμαι;
Γιατί πρέπει να είμαι καλός σε μία δουλειά, γιατί πρέπει να κάνω σχέδια για το μέλλον, γιατί πρέπει να αγωνιώ για το παιδί μου, γιατί πρέπει να μου αρέσουν τα ταξίδια και οι γνώσεις; Όλες αυτές οι ανάγκες κατασκευάστηκαν έτσι ώστε ο άνθρωπος να αποφύγει τον πραγματικό του εαυτό και οι άνθρωποι τα κάνουν όλα αυτά με την ψευδαίσθηση ότι τα κάνουν για τον εαυτό τους, ότι τον πλουτίζουν, τον δυναμώνουν, τον καλλιεργούν.
Γιατί όμως ο εαυτός χρειάζεται ενδυνάμωση,καλλιέργεια και πλούτο; Μήπως επειδή από μόνος του είναι αδύναμος,ακαλλιέργητος και φτωχός; Μήπως επειδή η φύση του είναι τιποτένια; Και γιατί αυτός που αποφασίζει,κόντρα στο ρεύμα, να παραμείνει με την τιποτένια φύση του,χωρίς να επέμβει καθόλου, γιατί αυτός θεωρείται καταθλιπτικός και όχι ήρωας; Γιατί δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι οι άλλοι που παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και όλο κάνουν πράγματα;
(...)
Δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι οργανισμοί που ασυνείδητα έχουν αντιληφθεί πόσο καταθλιπτικοί είναι και τρέχουν με αλματώδη ταχύτητα μακριά από τον εαυτό τους και βαφτίζονται ισορροπημένοι άνθρωποι; Και είμαι καταθλιπτικός εγώ,που αποφάσισα να μην τρέξω μακριά και απλώς έκατσα οκλαδόν μέσα στη μέση, περιμένοντας να δω τι θα γίνει; (...) Ο έρωτας δεν είναι σύπμτωμα κατάθλιψης; Η μεταμφίεση του προβλήματός μου σε φτερωτό έρωτα με τόξο και βέλος,δεν είναι κατάθλιψη;
Δεν είναι φυγή το να ντυθώ το ρόλο του άντρα-κουβαλητή, του άντρα-κατακτητή, του άντρα-στήριγμα, του άντρα-δουλευταρά, του άντρα-προστάτη, του άντρα-κερατά, του άντρα-οτιδήποτε; Δεν είναι ψευδαίσθηση; Η σχέση δεν είναι ψυχαναγκασμός; Όταν εγώ άναβα το θερμοσίφωνο στις τέσσερις,για να έρθει η Ιουλία στις τεσσερισήμισι και να βρει ζεστό νερό για να κάνει μπάνιο,επειδή έπρεπε να φύγει πάλι στις πέντε, το έκανα επειδή ήμουνα μη καταθλιπτικός άνθρωπος; Ή ψυχαναγκαστικός; Ή μήπως από τρελό έρωτα μετά από δώδεκα χρόνια συμβίωσης; Τι διαφορά έχει το πάτημα του κουμπιού του θερμοσίφωνα μια συγκεκριμένη ώρα καθημερινά από το να μετράω ρόμβους και τετραγωνάκια στην κουβέρτα μου μέχρι να πάει τρεισήμισι; Η πρώτη περίπτωση θεωρείται υγιής και η δεύτερη άρρωστη; Στην πρώτη περίπτωση ζούσα, ενώ τώρα δεν ζω;
Αν είναι δυνατόν. Τέτοια παραποίηση της πραγματικότητας,μόνο και μόνο για να στηρίξουμε μια αρρωστημένη κοινωνική δομή, αποτελούμενη από καταθλιπτικούς ψυχιάτρους, καταθλιπτικούς πολιτικούς, καταθλιπτικούς αρχιτέκτονες, καταθλιπτικούς καλλιτέχνες, καταθλιπτικούς οικογενειάρχες, που γαντζώνονται σαν τα κοράκια από κάποια τέχνη ή από κάποια επιστήμη, ή από τα ίδια τους τα παιδιά για να βαφτιστούν υγιείς, ευχαριστημένοι και επιτυχημένοι; Για μία σφραγίδα πάνω στην ταυτότητα, για μερικά κολυβογράμματα που λένε έγγαμος ή άγαμος ή επάγγελμα τάδε; Επάγγελμα πετυχημένος; Πετυχημένος άνθρωπος;
Αυτό το ψέμα κατάφερε να μας πασάρει η εξέλιξη, σε αυτό το ψέμα καταλήξαμε το 2010, αφού πρώτα ταξιδέψαμε με τρύπια βάρκα πάνω σε χιλιάδες άλλα ψέματα. Πάντα, δηλαδή, μία κοινωνία για να υπάρξει κρεμάει μία ταμπέλα, ένα πανό, με τον στόχο που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός, και ο κάθε κακομοίρης παλεύει μία ζωή να πετύχει αυτόν το στόχο.
(...) Θέλω να μπορέσω να νιώσω αδιαφορία για όλα,ακόμα και για το παιδί μου, για να λυτρωθώ από τον ρόλο μου. Θέλω να μείνω σκέτος, για να δω τι θα γίνει. Είμαι περίεργος.
Αυτό δεν είναι παραίτηση. Ίσα ίσα, αυτό είναι πραγματικό ενδιαφέρον. Κανένας δεν τολμάει να φτάσει στα άκρα τη μιζέρια του εαυτού του,όλοι φτάνουν μέχρι ενός σημείου και μετά τη διακόπτουν πανικόβλητοι. Κανονίζουν στα γρήγορα μία βραδινή έξοδο, τρέχουν να αγοράσουν κάτι για να ανέβουν ψυχολογικά, διαβάζουν ωραία βιβλία για να τους απορροφήσει κάτι, το ρίχνουν στην εργασιοθεραπεία, κατεβάζουν ιδέες, ονειρεύονται σχέσεις,ταξίδια,εκτονώνονται,συμπάσχουν με τα δελτία ειδήσεων, θυμούνται τα παλιά,όλοι κάτι κάνουν,ποιος τολμάει να μην κάνει τίποτα;
(...)
Γιατί ένιωθα ευτυχισμένος όταν γεννήθηκε ο Ιάσονας; Σίγουρα όχι για τον Ιάσονα. Αν μου έλεγαν ξαφνικά στο μαιευτήριο ότι ο Ιάσονας δεν είναι δικός μου, δεν θα ένιωθα τόσο ευτυχισμένος. Άρα ένιωθα ευτυχισμένος επειδή ο Ιάσονας ήτανε δικός μου και όχι επειδή γεννήθηκε. Θα μπορούσε δηλαδή η ευτυχία μου να μετατραπεί σε φρίκη μέσα σε ένα δευτερόλεπτο,άρα η ευτυχία μου δεν έχει καμία σχέση με αυτόν στον οποίο την αποδίδω. Άρα δεν νιώθω τίποτα αληθινό. Οπότε δημιουργώ ψεύτικα συναισθήματα, επειδή δεν έχω αληθινά και μετά πάω και τα φορτώνω σε κάποιον άλλον έτσι ώστε να γλιτώσω εγώ από αυτά. Οπότε γιατί χαίρομαι όταν είμαι ερωτευμένος; Χαίρομαι γιατί για άλλη μια φορά δεν πρέπει να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, χαίρομαι που τον απέφυγα."

Μεγάλοι δρόμοι, Λένα Κιτσοπούλου

_________________
elementstv.blogspot.com
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Johnny
Forum Master
Forum Master


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 25
Περιοχή : Athens
Αριθμός μηνυμάτων : 2618
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   13/7/2011, 04:28

Μάνα με τους εννιά τους γιους και τις εννιά νυφάδες,
είχε και την Αρετώ της μοναχοθυγατέρα,
την κόρη τη μονάκριβη, την πολυαγαπημένη
την είχε δώδεκα χρονών και ο ήλιος δεν την είδε.

Στα σκοτεινά την έλλουζε, στα άφεγγα τη χτενίζει
στ' άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Νύφη την εζητήσανε πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλανε κι η μάνα της δε θέλει.
Ο Κώστας ο μικρότερος θέλει για να τη δώσει.

-Μάνα μου κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα εκεί που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
να χω κι εγώ παρηγοριά, να χω κι εγώ κονάκι,
κι αν πάμε εμείς στην ξενιτιά ξένοι να μην περνούμε.
-Φρόνιμος είσαι Κωνσταντή, μα άσχημα απεκρίθης!
Κι αν μο ρθει γιε μου θάνατος, κι αν μο ρθει γιε μ' αρρώστια
Κι αν τύχει πίκρα ή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
-Βάνω τον ουρανό κριτή και τους άγιους μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα ή χαρά εγώ θα σου τη φέρω,
το καλοκαίρι τρεις φορές και το χειμώνα πέντε!

Και δώσανε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
Ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι, πικροί, φαρμακωμένοι,
Ήρθανε μήνες οι κακοί κι εβδομάδες μαύρες
Απέθαναν οι εννιά οι γιοι και οι εννιά νυφάδες.

'Έμεινε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ' όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ' όλα μοιρολογούσε,
στου Κωνσταντίνου το μνημείο τραβούσε τα μαλλιά της:
-Ανάθεμα σε, Κωνσταντή, και τρισανάθεμά σε,
που μο 'δωκες την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα,

το τάξιμο που μο 'δωσες πότε θα το πληρώσεις;
Τον ουρανό 'βαλες κριτή και τους αγίους μαρτύρους,
Αν τύχει πίκρα ή χαρά να πας να μου τη φέρεις.
Από τα τρισανάθεμά κι απ τη βαριά κατάρα,
η γη ανατινάχτηκε κι ο Κωνσταντίνος βγήκε.

Ρίχνει την πέτρα σε μεριά, το χώμα από την άλλη,
Κάνει το σύννεφο άλογο και το άστρο χαλινάρι
και το φεγγάρι συντροφιά να πάει να τη φέρει.
Παίρνει τα όροι πίσω του και τα βουνά μπροστά του
πολλά ποτάμια πέρασε και κάμπους με λουλούδια.

Στο δρόμο όπου πήγαινε, στο δρόμο που πηγαίνει
παρακαλούσε κι έλεγε, παρακαλεί και λέγει:
Να έβρισκα την Αρετή εκεί που να χορεύει,
τρεις δίπλες να ναι ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Κι όπως επαρακάλεσε έτσι και πάει την ήβρε:

Τρεις δίπλες ήταν ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Από μακριά τη χαιρετά και από κοντά της λεει:
-Άιντε αδερφή να φύγομε στη μάνα μας να πάμε!
-Αλίμονο αδερφάκι μου και τ είναι τούτη ώρα;
Κώστα μ αν ήρθες για καλό, να έρθω όπως είμαι,

αν ήρθες για παρηγοριά, τα μαύρα να φορέσω
-Έλα, Αρετή να φύγομε κι ας είσαι όπως είσαι.
Κοντολυγίζει το άλογο στα κάπουλα τη βάνει
.Βέργα δίνει στο άλογο κι αυτό το δρόμο παίρνει.
Στο δρόμο που πηγαίνανε πουλάκια κελαηδούσαν,

δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά κι ούδε σα χελιδόνια,
μωρ κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρώπινη κουβέντα:
-Για ιδείτε εκεί τι γίνεται, παράξενο μεγάλο,
πως περπατούν οι ζωντανοί με του απεθαμένους!
Κι η Αρετή σαν τ άκουσε πολύ παραξενεύτη.

-Άκουσε, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Πουλάκια ειν΄ και κελαηδούν, πουλάκια ειν΄κι ας λένε!
Παρέκει που πηγαίνανε κι άλλα πουλιά τους λένε:
-Ποιος είδε κόρη όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος;
-Παρέκει όπου διάβαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Δεν είναι κρίμα και άδικο, παράξενο μεγάλο
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου τι λένε τα πουλάκια;
Πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλιάζουν.

-Κώστα μου μυρίζεις γη, μυρίζεις χωματέλες.
Φοβάμαι αδερφάκι μου, τις λιβανιές μυρίζεις.
-Εχτές βράδυ επήγαμε πέρα στον Αι-Γιάννη
και μας θυμιάτισε ο παπάς με περισσό λιβάνι.
Και παρεμπρός που πήγαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Για δες θάμα-πανάθεμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!
Το άκουσε πάλι η Αρετή και ρίγησε η καρδιά της .
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Άσε Αρέτω τα πουλιά και ας λένε ότι θέλουν.

-Πες μου που είν τα κάλλη σου, που ειν η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και το όμορφο μουστάκι;
-Έχω καιρό που αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου.
Εκεί κοντά εκεί σιμά στην εκκλησία ζυγώνουν.
Γυρίζει τότε ο Κωνσταντής και λεει της αδερφής του:

-Ξέχασα το μαντήλι μου πίσω στο Άγιο-Βήμα.
Σείρε Αρέτω μ', αμπροστά κι εγώ έρχομαι πίσω!
Βαριά χτυπάει τ άλογο κι από μπροστά τις εχάθει.
Κι ακούει την πλάκα να βροντά, το χώμα να βουίζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.

Βλέπει του κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα,
βρίσκει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα,
βλέπει το βάλσαμο ξερό, το καριοφίλι μαύρο,
βλέπει και το βασιλικό πολύ μαραγκιασμένο,
βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα
και τα σπιτοπαράθυρα βαριά μανταλωμένα.

Χτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν,
Τη μάνα της εφώναξε, τη μάνα της φωνάζει.
-Ποιος είσαι εσύ που μου χτυπάς και μου φωνάζεις μάνα;
Αν είσαι φίλη διάβαινε κι αν είσαι εχθρός μου φύγε.
Κι αν είσαι ο πικροχάροντας άλλα παιδία δεν έχω.

Κι η δόλια η Αρετούλα μου είναι μακριά στα ξένα.
-Σήκου, μανούλα, μ άνοιξε, σύκου, γλυκιά μου μάνα
.-Ποιος είναι αυτός που μου χτυπά και μου φωνάζει μάνα;
-Άνοιξε μάνα μου γλυκιά κι εγώ είμαι η Αρετή σου.
-Αρετώ μου ποιος σε έφερε και ποιος θα λα σε πάρει;
- Ο Κώστας, όπου μ έφερε αυτός θα λα με πάει!
- Ο Κώστας μου απέθανε και γυρισμό δεν έχει
.Ο Κώστας μου απέθανε και τα παιδιά μου όλα,
αυτά τα πήρε ο χάροντας μαζί με τις νυφάδες……
Κατέβηκε αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δυο.


Είναι θεϊκό!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Momoka
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 25
Περιοχή : Over There
Αριθμός μηνυμάτων : 6124

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   13/7/2011, 20:50

WoW τώρα το είδα...
Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να του αρέσει το δημοτικό τραγούδι !

_________________
Επειδή η ζωή πάντα θα φαίνεται μικρή, κι επειδή στο τέλος πάντα θα μετανιώνεις.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Johnny
Forum Master
Forum Master


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 25
Περιοχή : Athens
Αριθμός μηνυμάτων : 2618
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   13/7/2011, 23:56

Ε αυτο μ'αρεσει.Το θυμαμαι απο το λυκειο.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ianos
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 28
Περιοχή : Αθήνα
Αριθμός μηνυμάτων : 3383
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   14/7/2011, 11:21

Johnny έγραψε:
Μάνα με τους εννιά τους γιους και τις εννιά νυφάδες,
είχε και την Αρετώ της μοναχοθυγατέρα,
την κόρη τη μονάκριβη, την πολυαγαπημένη
την είχε δώδεκα χρονών και ο ήλιος δεν την είδε.

Στα σκοτεινά την έλλουζε, στα άφεγγα τη χτενίζει
στ' άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Νύφη την εζητήσανε πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλανε κι η μάνα της δε θέλει.
Ο Κώστας ο μικρότερος θέλει για να τη δώσει.

-Μάνα μου κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα εκεί που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
να χω κι εγώ παρηγοριά, να χω κι εγώ κονάκι,
κι αν πάμε εμείς στην ξενιτιά ξένοι να μην περνούμε.
-Φρόνιμος είσαι Κωνσταντή, μα άσχημα απεκρίθης!
Κι αν μο ρθει γιε μου θάνατος, κι αν μο ρθει γιε μ' αρρώστια
Κι αν τύχει πίκρα ή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
-Βάνω τον ουρανό κριτή και τους άγιους μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα ή χαρά εγώ θα σου τη φέρω,
το καλοκαίρι τρεις φορές και το χειμώνα πέντε!

Και δώσανε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
Ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι, πικροί, φαρμακωμένοι,
Ήρθανε μήνες οι κακοί κι εβδομάδες μαύρες
Απέθαναν οι εννιά οι γιοι και οι εννιά νυφάδες.

'Έμεινε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ' όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ' όλα μοιρολογούσε,
στου Κωνσταντίνου το μνημείο τραβούσε τα μαλλιά της:
-Ανάθεμα σε, Κωνσταντή, και τρισανάθεμά σε,
που μο 'δωκες την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα,

το τάξιμο που μο 'δωσες πότε θα το πληρώσεις;
Τον ουρανό 'βαλες κριτή και τους αγίους μαρτύρους,
Αν τύχει πίκρα ή χαρά να πας να μου τη φέρεις.
Από τα τρισανάθεμά κι απ τη βαριά κατάρα,
η γη ανατινάχτηκε κι ο Κωνσταντίνος βγήκε.

Ρίχνει την πέτρα σε μεριά, το χώμα από την άλλη,
Κάνει το σύννεφο άλογο και το άστρο χαλινάρι
και το φεγγάρι συντροφιά να πάει να τη φέρει.
Παίρνει τα όροι πίσω του και τα βουνά μπροστά του
πολλά ποτάμια πέρασε και κάμπους με λουλούδια.

Στο δρόμο όπου πήγαινε, στο δρόμο που πηγαίνει
παρακαλούσε κι έλεγε, παρακαλεί και λέγει:
Να έβρισκα την Αρετή εκεί που να χορεύει,
τρεις δίπλες να ναι ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Κι όπως επαρακάλεσε έτσι και πάει την ήβρε:

Τρεις δίπλες ήταν ο χορός κι η Αρετή στη μέση.
Από μακριά τη χαιρετά και από κοντά της λεει:
-Άιντε αδερφή να φύγομε στη μάνα μας να πάμε!
-Αλίμονο αδερφάκι μου και τ είναι τούτη ώρα;
Κώστα μ αν ήρθες για καλό, να έρθω όπως είμαι,

αν ήρθες για παρηγοριά, τα μαύρα να φορέσω
-Έλα, Αρετή να φύγομε κι ας είσαι όπως είσαι.
Κοντολυγίζει το άλογο στα κάπουλα τη βάνει
.Βέργα δίνει στο άλογο κι αυτό το δρόμο παίρνει.
Στο δρόμο που πηγαίνανε πουλάκια κελαηδούσαν,

δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά κι ούδε σα χελιδόνια,
μωρ κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρώπινη κουβέντα:
-Για ιδείτε εκεί τι γίνεται, παράξενο μεγάλο,
πως περπατούν οι ζωντανοί με του απεθαμένους!
Κι η Αρετή σαν τ άκουσε πολύ παραξενεύτη.

-Άκουσε, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Πουλάκια ειν΄ και κελαηδούν, πουλάκια ειν΄κι ας λένε!
Παρέκει που πηγαίνανε κι άλλα πουλιά τους λένε:
-Ποιος είδε κόρη όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος;
-Παρέκει όπου διάβαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Δεν είναι κρίμα και άδικο, παράξενο μεγάλο
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου τι λένε τα πουλάκια;
Πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους;
-Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλιάζουν.

-Κώστα μου μυρίζεις γη, μυρίζεις χωματέλες.
Φοβάμαι αδερφάκι μου, τις λιβανιές μυρίζεις.
-Εχτές βράδυ επήγαμε πέρα στον Αι-Γιάννη
και μας θυμιάτισε ο παπάς με περισσό λιβάνι.
Και παρεμπρός που πήγαιναν κι άλλα πουλιά τους λένε:

-Για δες θάμα-πανάθεμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!
Το άκουσε πάλι η Αρετή και ρίγησε η καρδιά της .
-Άκουσες Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
-Άσε Αρέτω τα πουλιά και ας λένε ότι θέλουν.

-Πες μου που είν τα κάλλη σου, που ειν η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και το όμορφο μουστάκι;
-Έχω καιρό που αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου.
Εκεί κοντά εκεί σιμά στην εκκλησία ζυγώνουν.
Γυρίζει τότε ο Κωνσταντής και λεει της αδερφής του:

-Ξέχασα το μαντήλι μου πίσω στο Άγιο-Βήμα.
Σείρε Αρέτω μ', αμπροστά κι εγώ έρχομαι πίσω!
Βαριά χτυπάει τ άλογο κι από μπροστά τις εχάθει.
Κι ακούει την πλάκα να βροντά, το χώμα να βουίζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.

Βλέπει του κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα,
βρίσκει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα,
βλέπει το βάλσαμο ξερό, το καριοφίλι μαύρο,
βλέπει και το βασιλικό πολύ μαραγκιασμένο,
βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα
και τα σπιτοπαράθυρα βαριά μανταλωμένα.

Χτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν,
Τη μάνα της εφώναξε, τη μάνα της φωνάζει.
-Ποιος είσαι εσύ που μου χτυπάς και μου φωνάζεις μάνα;
Αν είσαι φίλη διάβαινε κι αν είσαι εχθρός μου φύγε.
Κι αν είσαι ο πικροχάροντας άλλα παιδία δεν έχω.

Κι η δόλια η Αρετούλα μου είναι μακριά στα ξένα.
-Σήκου, μανούλα, μ άνοιξε, σύκου, γλυκιά μου μάνα
.-Ποιος είναι αυτός που μου χτυπά και μου φωνάζει μάνα;
-Άνοιξε μάνα μου γλυκιά κι εγώ είμαι η Αρετή σου.
-Αρετώ μου ποιος σε έφερε και ποιος θα λα σε πάρει;
- Ο Κώστας, όπου μ έφερε αυτός θα λα με πάει!
- Ο Κώστας μου απέθανε και γυρισμό δεν έχει
.Ο Κώστας μου απέθανε και τα παιδιά μου όλα,
αυτά τα πήρε ο χάροντας μαζί με τις νυφάδες……
Κατέβηκε αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δυο.


Είναι θεϊκό!
Πολύ συγκινητικό... με τόσο απλά λόγια και χωρίς πολλά στολίδια

_________________
"Στα σίγουρα γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος,
αλλά για μεγαλύτερη σιγουριά: Το πιο ωραίο γέλιο ανήκει
στα προσωπάκια που φτιάχτηκαν από πίκρες και από
δάκρυα, από ξεφτίλες και στριμώγματα."
ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
toutifrutti
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 23
Περιοχή : Venus
Αριθμός μηνυμάτων : 6896
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   14/7/2011, 11:25

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε
γι’ αυτό έμειν’ ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο : Άντρας
Περιοχή : In the land of Gods and Monsters
Αριθμός μηνυμάτων : 462
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   8/9/2011, 04:45

Το χρώμα του φεγγαριού -- Αλκυόνη Παπαδάκη

Τα χρώματα

-- Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε
στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα,
τι χρώμα έχει η λύπη;
-- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
-- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
-- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
-- Τί χρώμα έχει η χαρά;
-- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
-- Και η μοναξιά;
-- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
-- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
-- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
-- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
-- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
-- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
-- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό... Και δάκρυσε ...

Ζω...

-- Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;
-- Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν
αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται
σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις
το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το
Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ!

-- Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο
μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο,
παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη στην
απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου.
Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι
ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Aντε
στην υγειά σου!

Ελπίζω!

-- Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πιστεψέ
με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω.
Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο
ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε
μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της
ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς,
μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν
καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν
σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι
γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να
σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι;
.......................................................................................................

-- Aυριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου,
ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω,
Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε
γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη
γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν
τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι
από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη,
παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε
λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και
προχώρα... Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια
περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. Aντε να πιούμε και το τελευταίο.
Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς,
πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιός έιναι ο δυνατός;

-- Ποιός είναι ο δυνατός;
Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

-- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο
το σκοτάδι.
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό
ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους.
Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες.
Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο
χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και
στολίζει τα μαλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε.
Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές.
Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

-- Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!
............................................................................................................

«Προσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη
γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να
σερνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους
ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγαλματα μόνο δε
λυγάνε».

Ονειρεύονται... και ελπίζουν...

-- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.
-- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
-- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
-- Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά,
που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
-- Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός.
Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...

-- Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι
άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται...
Ονειρεύονται και ελπίζουν...

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο : Άντρας
Περιοχή : In the land of Gods and Monsters
Αριθμός μηνυμάτων : 462
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   18/9/2011, 18:50

Το ρολόι που σταμάτησε στις 7, Giovani Papini.

Σ’ έναν από τους τοίχους του δωματίου μου κρέμεται ένα ωραίο παλιό
ρολόι που δεν δουλεύει πια. Οι δείκτες του, σταματημένοι, δείχνουν
πάντοτε την ίδια ώρα: Εφτά ακριβώς.

Σχεδόν πάντα, το ρολόι είναι μόνο ένα άχρηστο διακοσμητικό πάνω σ’
έναν ασπριδερό και άδειο τοίχο. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στιγμές στην
διάρκεια της ημέρας, δύο φευγαλέες στιγμές, που το παλιό ρολόι μοιάζει
να ανασταίνεται από τις στάχτες του σαν τον φοίνικα.

Όταν όλα τα ρολόγια της πόλης μέσα στην τρελή τους πορεία δείχνουν
εφτά, όταν όλοι οι κούκοι και τα μηχανικά γκονγκ σημαίνουν εφτά φορές,
το παλιό ρολόι της κάμαρας μου δείχνει να παίρνει ζωή. Δύο φορές την
ημέρα, μία το πρωί και μία το βράδυ, το ρολόι μου νοιώθει σε απόλυτη
αρμονία με το υπόλοιπο σύμπαν.

Αν κάποιος κοίταζε το ρολόι εκείνες τις δύο στιγμές θα έλεγε ότι
λειτουργεί στην εντέλειαΜόλις, όμως, περάσει εκείνη η στιγμή, όταν όλα
τα ρολόγια πάψουν να σημαίνουν και οι δείκτες τους συνεχίσουν τον
μονότονο δρόμο τους, το παλιό μου ρολόι χάνει τον βηματισμό του και
παραμένει πιστό σ’ εκείνη την ώρα που κάποτε σταμάτησε.

Εγώ αγαπώ αυτό το ρολόι. Κι όσο περισσότερο μιλώ γι’ αυτό, τόσο
περισσότερο μιλώ γι’ αυτό, τόσο περισσότερο το αγαπώ. Γιατί νοιώθω
ολοένα και περισσότερο του μοιάζω.

Είμαι κι εγώ σταματημένος σε μια στιγμή. Κι εγώ είμαι, κατά κάποιον
τρόπο, ένα άχρηστο διακοσμητικό σ’ έναν άδειο τοίχο. Όμως, επίσης,
απολαμβάνω τις φευγαλέες στιγμές κατά τις οποίες, μυστηριωδώς, έρχεται η
ώρα μου.

Εκείνη την ώρα νοιώθω ζωντανός. Όλα είναι ξεκάθαρα και ο κόσμος
γίνεται υπέροχος. Μπορώ να δημιουργήσω , να ονειρευτώ, να πετάξω, να πω
και να αισθανθώ περισσότερα πράγματα εκείνες τις στιγμές απ’ όσο όλο τον
υπόλοιπο καιρό. Αυτές οι αρμονικές συγκυρίες επαναλαμβάνονται συχνά,
σαν μια αναπόφευκτη αλληλουχία.

Την πρώτη φορά που το ένοιωσα προσπάθησα να γαντζωθώ σ’ εκείνη την
στιγμή, νομίζοντας ότι θα μπορούσα να την κάνω να διαρκέσει για πάντα.
Δεν έγινε, όμως, έτσι. Όπως στον φίλο μου, το ρολόι, έτσι κι εμένα μου
ξεφεύγει ο χρόνος των άλλων.

Όταν περάσουν οι στιγμές αυτές, τα υπόλοιπα ρολόγια, που φωλιάζουν σε
άλλους ανθρώπους, συνεχίζουν την πορεία τους, κι εγώ επιστρέφω στο
ρουτινιάρικο στατικό μου θάνατο, στη δουλεία μου, στις συζητήσεις του
καφενείου, στην ανία μου, που συνηθίζω να αποκαλώ ζωή.

Ξέρω, όμως, ότι η ζωή είναι άλλο πράγμα.
Ξέρω ότι η ζωή, η αληθινή, είναι το άθροισμα εκείνων των στιγμών που,
μολονότι φευγαλέες, μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε το συντονισμό μας
με το σύμπαν.

Σχεδόν όλος ο κόσμος νομίζει- ο δυστυχής- ότι ζει.
Υπάρχουν μονάχα στιγμές πληρότητας, και εκείνοι που δεν το ξέρουν κι
επιμένουν να θέλουν να ζουν διαρκώς, θα μείνουν καταδικασμένοι στον
γκρίζο και επαναληπτικό βηματισμό της καθημερινότητας.

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ , παλιό μου ρολόι. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε το ίδιο…

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο : Άντρας
Περιοχή : In the land of Gods and Monsters
Αριθμός μηνυμάτων : 462
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   20/9/2011, 00:34

Ο Αλχημιστής, Paulo Coelho

…στον κόσμο υπήρχε μια γλώσσα που όλοι την καταλάβαιναν και που το αγόρι την είχε χρησιμοποιήσει όλο εκείνο το χρονικό διάστημα για τη βελτίωση του μαγαζιού. Ήταν η γλώσσα του ενθουσιασμού, των πραγμάτων που γίνονται με αγάπη και με θέληση, όταν αναζητάς κάτι που το θέλεις ή που πιστεύεις σε αυτό. Η Ταγγέρη δεν ήταν πια η ξένη χώρα κι εκείνος αισθάνθηκε ότι, με τον ίδιο τρόπο που είχε κατακτήσει εκείνο τον τόπο, θα μπορούσε να κατακτήσει και τον κόσμο.

“Όταν κάποιος θέλει κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να γίνει πραγματικότητα”, είχε πει ο γέρος βασιλιάς.

Ο γέρος βασιλιάς όμως δεν είχε πει τίποτε για κλέφτες, για απέραντες ερήμους, για ανθρώπους που γνωρίζουν τα όνειρα τους κι όμως αρνούνται να τα πραγματοποιήσουν. Ο γέρος βασιλιάς δεν του είχε πει ότι οι πυραμίδες ήταν μόνο ένας σωρός από πέτρες και ότι οποιοσδήποτε θα μπορούσε να συσσωρεύσει πέτρες στον κήπο του. Και είχε ξεχάσει να πει ότι, όταν έχει μαζέψει κανείς λεφτά για ν’ αγοράσει ένα κοπάδι μεγαλύτερο από εκείνο που ήδη έχει, τότε πρέπει να το αγοράσει.

… “Ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει”, του είπε η καρδιά του. “Εμείς οι καρδιές, συνήθως, μιλάμε σπάνια γι’ αυτούς τους θησαυρούς, γιατί οι άνθρωποι δε θέλουν πια να τους βρουν. Μόνο στα μικρά παιδιά μιλάμε. Μετά αφήνουμε τη ζωή να οδηγήσει τον καθένα στον προορισμό του. Αλλά, δυστυχώς, λίγοι είναι εκείνοι που ακολουθούν το δρόμο που είναι χαραγμένος γι’ αυτούς, το δρόμο του Προσωπικού Μύθου και της ευτυχίας. Νιώθουν τον κόσμο σαν κάτι το απειλητικό και γι’ αυτό γίνεται ο κόσμος κάτι το απειλητικό. Τότε εμείς οι καρδιές μιλάμε όλο και πιο σιγά, αλλά ποτέ δε σιωπούμε. Και ευχόμαστε για να μην ακουστούν τα λόγια μας: δε θέλουμε να υποφέρουν οι άνθρωποι επειδή δεν ακολούθησαν τις καρδιές τους”.

- Γιατί δε λένε οι καρδιές στους ανθρώπους ότι πρέπει να συνεχίσουν την πορεία προς τα όνειρα τους; ρώτησε το αγόρι τον αλχημιστή.

- Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση, η καρδιά υποφέρει πιο πολύ απ’ όλους. Και στις καρδιές δεν αρέσει να υποφέρουν.

Από κείνη τη μέρα, το αγόρι κατάλαβε την καρδιά του. Την παρακάλεσε να μην τον εγκαταλείψει ποτέ. Κι αν ποτέ εκείνος απομακρυνόταν από τα όνειρα του, να του σφίξει το στήθος και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Το αγόρι ορκίστηκε να προσέχει πάντα αυτό το σημάδι, θα το υπάκουε.

Εκείνη τη νύχτα εκμυστηρεύτηκε τα πάντα στον αλχημιστή. Και ο αλχημιστής κατάλαβε ότι η καρδιά του αγοριού είχε επιστρέψει στην Ψυχή του Κόσμου.

- Τι να κάνω τώρα; ρώτησε το αγόρι.

- Κατευθύνσου προς τις πυραμίδες, είπε ο αλχημιστής. Και εξακολούθησε να προσέχεις τα σημάδια. Η καρδιά σου είναι πια ικανή να σου δείξει το θησαυρό.

- Αυτό είναι που μου απέμεινε να μάθω;

- Όχι, απάντησε ο αλχημιστής. Αυτό που ακόμη πρέπει να μάθεις είναι το εξής:

“Πάντα πριν πραγματοποιήσει ένα όνειρο, η Ψυχή του Κόσμου αποφασίζει να ελέγξει τι μαθεύτηκε κατά την πορεία. Και αυτό όχι επειδή είναι κακιά, αλλά για να μπορέσουμε, μαζί με το όνειρο μας, να κάνουμε κτήμα και αυτά που μάθαμε κατά την πορεία μας προς τα εκεί. Αυτή είναι η στιγμή που οι περισσότεροι άνθρωποι τα παρατάνε. Είναι αυτό που στη γλώσσα της ερήμου το λέμε: Να πεθάνεις από τη δίψα, ενώ οι φοινικιές φαίνονται πια στον ορίζοντα.”

“Μια αναζήτηση αρχίζει πάντα με την τύχη του πρωτάρη. Και τελειώνει πάντα με τη δοκιμασία του κατακτητή.”

Το αγόρι θυμήθηκε μια παλιά παροιμία της χώρας του. Έλεγε ότι η πιο σκοτεινή ώρα ήταν εκείνη πριν από την ανατολή.

Απόσπασμα από τον Αλχημιστή του Πάολο Κοέλο.

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Toruk
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 28
Περιοχή : Αθήνα
Αριθμός μηνυμάτων : 4688
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   20/9/2011, 11:23

Η συνείδηση
είναι μια λέξη μόνο που οι δειλοί μεταχειρίζονται,
που πρώτα τη σοφίστηκαν για να κρατάν σε φόβο
τον δυνατό: συνείδηση μας είναι
τα δυνατά μας μπράτσα, νόμος τα σπαθιά μας.

Ριχάρδος, απόσπασμα από "Ο βασιλιάς Ριχάρδος ο Γ'" του W. Skasespeare

_________________
Learn. Live. Love.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
rosebud
Forum Master
Forum Master


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 34
Περιοχή : centre of the earth
Αριθμός μηνυμάτων : 2507
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   27/9/2011, 10:24

<...> I wast thinking, when I told Hell that I loved her, of those days before anything, irrevocable, had happened to me, when an affair was nothing more than an affair. Now, from this night, this coming morning, no matter how many beds I find myself in between now and my final bed, I shall never be able to have any more of those boyish, zestful affairs - which are, really, when one thinks of it, a kind o higher, or, anyway, more pretentious masturbation. People are too various to be treated so lightly. I am too various to be trusted. It his were not so I would not be alone in this house tonight. Hella would not be on the high seas. And Giovanni would not be about to perish, sometime between this night and this morning, on the guillotine <...>

from Giovanni's Room by James Baldwin

_________________
I shall not exist if you do not imagine me..
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο : Άντρας
Περιοχή : In the land of Gods and Monsters
Αριθμός μηνυμάτων : 462
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   3/10/2011, 00:16

Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας, Χόρχε Μπουκάι

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμης του… Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.

Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.

Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: “Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;”
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα-, ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ’ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ’ όλες τις προσπάθειες του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο… Ώσπου, μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννηση του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Να σου πω μια ιστορία”.

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
TVcholic
Forum Regular
Forum Regular


Φύλο : Άντρας
Περιοχή : In the land of Gods and Monsters
Αριθμός μηνυμάτων : 462
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   24/10/2011, 22:05

Σεπτέμβρης - Ρ. Πίλτσερ

Δεν είναι τίποτα ο θάνατος. Δεν μετράει.
Εγώ πέρασα απλά στο διπλανό δωμάτιο. Όλα εξακολουθούν να είναι
ακριβώς όπως και πριν.
Εγώ είμαι εγώ, κι εσύ είσαι εσύ, κι η ζωή που με τόση αγάπη ζήσαμε μαζί
μένει ανέγγιχτη, απαράλλαχτη. Ότι ήμασταν κάποτε ο ένας για τον άλλο,
το ίδιο είμαστε και τώρα. Λέγε με όπως μ’ έλεγες παλιά, με το ίδιο χαϊδευτικό
μου όνομα.
Μίλα μου με την άνεση που μου μιλούσες πάντα. Μην αλλάζεις τον τόνο της
φωνής σου. Μην παίρνεις ύφος σοβαρό ή θλιμμένο. Γέλα όπως γελούσαμε
πάντα, με τα ίδια αστεία που μας διασκέδαζαν. Παίξε, χαμογέλα, σκέψου με,
προσευχήσου για μένα.
Ας μείνει πάντα στ’ αυτιά σου το όνομά μου. Ας το προφέρεις αβίαστα,
χωρίς η σκιά της θλίψης να το βαραίνει. Η ζωή έχει πάντα το ίδιο νόημα, δεν
το έχασε. Υπάρχει απόλυτη , αδιάκοπη συνέχεια.
Τι παραπάνω από ένα ασήμαντο ατύχημα είναι τούτος ο θάνατος?
Γιατί πρέπει να χαθώ από τη σκέψη σου, επειδή χάθηκα από τα μάτια σου?
Απλά, περιμένω, κάπου πολύ κοντά, λίγο πιο κάτω.
Όλα είναι καλά.

_________________

Speechless ..


“After all, computers crash, people die, relationships fall apart.
The best we can do is breath and reboot.”
- Carrie Bradshaw

"I will wear whatever and blow whomever I want
as long as I can breathe and kneel. "
- Samantha Jones


"Φωτογραφίες από το παρελθόν στιγμές παγωμένες στο χρόνο
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε όσα ήμασταν όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους
γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες..."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Momoka
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 25
Περιοχή : Over There
Αριθμός μηνυμάτων : 6124

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   9/11/2011, 22:10

Πίστομα Θεοτόκης Kωνσταντίνος

Όταν ύστερα από την αναρχία πού'χεν ανταριάσει τον τόπο δίνοντας εις όλα τα κακά στοιχεία το ελεύτερο να πράξουν κάθε λογής ανομία, η τάξη είχε πάλε στερεωθεί, κ' είχε δοθεί αμνηστία στους κακούργους, τότες επίστρεφαν τούτοι απ' τα βουνά κι από τα ξένα στα σπίτια τους, κι ανάμεσα στους άλλους που ξαναρχόνταν, εγύριζε στο χωριό του κι ο Mαγουλαδίτης Aντώνης Kουκουλιώτης.
Eίτουν τότες ώς σαράντα χρονών, κοντός, μαυριδερνός, μ' όμορφα πυκνά σγουρά γένια και με σγουρότατα μαύρα μαλλιά. Tο πρόσωπό του είχε χάρη και το βλέμμα του είτουν χαϊδευτικό και ήμερο αγκαλά κι αντίφεγγε με πράσινες αναλαμπές· το στόμα του όμως είτουν μικρότατο και κοντό δίχως χείλια.
O άνθρωπος τούτος, πριν ακόμα ρεμπελέψουν ο κόσμος, είχε παντρευτεί. Kι όταν πήρε των βουνών το δρόμο, για το φόβο της εξουσίας, άφηκε τη γυναίκα του μόνη στο σπίτι και τούτη δεν του εστάθη πιστή, αλλά με άλλον (νομίζοντας ίσως πως ο Kουκουλιώτης είτουν σκοτωμένος ή αλλιώς πεθαμένος) είχε πιάσει έρωτα κι απ' τον έρωτα τούτον είχε γεννηθεί παιδί που άξαινεν ωστόσο χαριτωμένα και που η γυναίκα περσά αγαπούσε.
Eγύριζε λοιπόν ο ληστής στο χωριό του την ώρα όπου βάφουν τα νερά. K' εμπήκε ξάφνως σπίτι του χωρίς κανείς να το προσμένει, εμπήκε σα θανατικό, αναπάντεχα τέλεια, κ' εκατατρόμαξεν η άτυχη γυναίκα, ετρόμαξε τόσο, που, παίρνοντας το ξανθό της παιδί στην αγκαλιά, τό'σφιγγε στα στήθια της τρεμάμενη, έτοιμη να λιγοθυμήσει και χωρίς να δύναται να προφέρει λέξη καμία.
Aλλά ο Kουκουλιώτης πικρά χαμογελώντας τής είπε:
"Mη φοβάσαι γυναίκα. Δε σου κάνω κανένα κακό, αγκαλά και σου πρέπουν. Eίναι το παιδί τούτο δικό σου; Nαι; Mα όχι δικό μου! Mε ποιον, λέγε, τό'χεις κάμει;"
T' αποκρίθη εκείνη λουχτουκιώντας.
"Aντώνη, τίποτε δε μπορώ να σου κρούψω. Tο φταίσμα μου είναι μεγάλο. Mα, το ξέρω, κ' η εγδίκησή σου θά'ναι μεγάλη· κ' εγώ, αδύνατο μέρος, και το νήπιο τούτο, που από το φόβο τρέμει, δε δυνόμαστε να σ' αντρειευτούμε. Kοίτα πώς η τρομάρα με κλονίζει καθώς σε τηρώ. Kάμε από με ό,τι θέλεις, μα λυπήσου το άτυχο πλάσμα που δεν έχει προστασία."
Kαθώς εμιλούσεν η γυναίκα εσκοτείνιαζεν η όψη του αλλά δεν την αντίκοβγε. Eτσώπασε λίγο κ' έπειτα της είπε:
"Γυναίκα κακή! Δεν ρωτώ τώρα ουδέ συμβουλή σου, ουδέ σε λυπούμαι, ουδέ το λυπούμαι. T' όνομα εκεινού θέλω. Eσέ δε θα σε πειράξω. Δε μολογάς το; θα το μάθω· το χωριό όλο γνωρίζει με ποιον εζούσες και τότες θα θυσιάσω και τους τρεις σας, θα πλύνω τη ντροπή πόχω λάβει από σας, πλάσματα άτιμα!"
Eμολόησε. Kι ο Kουκουλιώτης εβγήκε αμέσως. Kι αφού ύστερα από ώρα ξαναμπήκε στο σπίτι, εβρήκε τη γυναίκα στον ίδιο τόπον ασάλευτη με τ' αποκοιμισμένο τέκνο στην αγκάλη· τον αναντράνιζε. Mα αυτός εξαπλώθη κατά γης και σα χορτάτος εκοιμήθη ύπνον βαθύν ώς το ξημέρωμα.
Tην άλλην ημέραν αφού εξύπνησαν της είπε.
"Θα πάμε στα χτήματά μας να ιδώ μη και κείνα μού'χουν αρπάξει, καθώς μού'χε πάρει και σε ο σκοτωμένος."
"Tον σκότωσες!"
Tην ημέραν εκείνην ο ήλιος δεν εφάνη στην Aνατολή γιατί ο ουρανός είτουν γνέφια γιομάτος και το φως μετά βιάς επλήθαινε.
Kι ο Kουκουλιώτης βάνοντας φτιάρι και τσαπί στον ώμο εδιάταξε τη γυναίκα να τον ακολουθήσει μαζί με το παιδί της, κ' έτσι εβγήκαν κ' οι τρεις από το σπίτι.
Kαι φτάνοντας εις το χωράφι που είτουν πολύ νοτερό ακόμα από την πρωτυτερνή βροχή, ο ληστής εβάλθη να σκάψει λάκκο.
Δεν επρόφερνε λέξη και το πρόσωπό του είτουν χλωμό και ο ίδρος, που έβρεχε το μέτωπό του, έβγαινε κρύος. Tο σταχτί φως που έπεφτε από τον ουρανό εχρωμάτιζε παράξενα τον τόπο· το χινόπωρο την αυγήν εκείνην έλεγεν όλη του τη θλίψη. H γυναίκα εκοίταζε περίεργη κι ανήσυχη και το παιδάκι επαιγνιδούσε με τα γουλιά και με τα χώματα που ανάσκαφτεν ο κακούργος. K' εφάνη για μια στιγμήν ο ήλιος κ' εχρύσωσε τα ξανθά μαλλιά του νηπίου που αγγελικά χαμογελούσε.
Kι ωστόσο ο λάκκος είτουν έτοιμος, κι ο Kουκουλιώτης, ακουμπώντας στο φτυάρι, είπε της γυναικός του:
"Bάλ'το πίστομα μέσα".



(από τα Διηγήματα [Kορφιάτικες ιστορίες], Kείμενα 1982)

Όταν ο συγγραφέας δείχνει την δύναμή του με τόσο "φτωχό" τρόπο...

_________________
Επειδή η ζωή πάντα θα φαίνεται μικρή, κι επειδή στο τέλος πάντα θα μετανιώνεις.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Elementstv
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 27
Περιοχή : Athens
Αριθμός μηνυμάτων : 4423
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   11/12/2011, 02:11

Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

-Καζαντζάκης

_________________
elementstv.blogspot.com
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Vertigo Dawn
Forum Beginner
Forum Beginner


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 27
Περιοχή : On the edge of daybreak
Αριθμός μηνυμάτων : 154
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   12/3/2012, 00:16

Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν
ποτέ ν απλώσουν τα "ρούχα" τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
Δεν είναι η ζωή που φταίει γι αυτό, κι ας της ρίχνουν
όλα τα βάρη.
Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε.
Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
Έναν ολόδικό τους ήλιο.
Ν ανατέλλει, να δύει και πάλι ν ανατέλλει λαμπερός
μέσα τους.

Αλκυόνη παπαδάκη

_________________
Life has become the ideology of its own absence.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Treebeard
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 99
Περιοχή : Mέση-Γη , Πέρα-Γη , Δώθε-Γη
Αριθμός μηνυμάτων : 6134
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   18/3/2014, 16:27

ΔΙΑΛΟΓΟΣ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ

Σοῦ εἶπα:
- Λύγισα.
Καὶ εἶπες:
- Μὴ θλίβεσαι.
Ἀπογοητεύσου ἥσυχα.
Ἤρεμα δέξου νὰ κοιτᾷς
σταματημένο τὸ ρολόι.
Λογικὰ ἀπελπίσου
πῶς δὲν εἶναι ξεκούρδιστο,
ὅτι ἔτσι δουλεύει ὁ δικός σου χρόνος.
Κι ἂν αἴφνης τύχει
νὰ σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μὴ ριψοκινδυνέψεις νὰ χαρεῖς.
Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν θά ῾ναι χρόνος.
Θά ῾ναι κάποιων ἐλπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αὐτοεκθρονίσου
ἀπὸ τὰ χίλια σου παράθυρα..
Γιὰ ἕνα μήπως τ᾿ ἄνοιξες.
Κι αὐτοξεχάσου εὔχαρις.
Ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς,
γιὰ τὰ φθινόπωρα, τὰ κύκνεια,
τὶς μνῆμες, ὑδροροὲς τῶν ἐρώτων,
τὴν ἀλληλοκτονία τῶν ὠρῶν,
τῶν ἀγαλμάτων τὴν φερεγγυότητα,
ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς
γι᾿ ἀνθώπους ποὺ σιγὰ-σιγὰ λυγίζουν,
τὸ εἶπες.

Κική Δημουλά

_________________
And if we should die tonight
Then we should all die together
Raise a glass of wine for the last time



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Steven94
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 22
Περιοχή : Athens
Αριθμός μηνυμάτων : 3748

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   18/3/2014, 20:43

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει(απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Steven94
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 22
Περιοχή : Athens
Αριθμός μηνυμάτων : 3748

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   22/3/2014, 00:21

Ἡ μοίρα μας, χυμένο μολύβι, δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀλλάξει
δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τίποτε.
Ἔχυσαν τὸ μολύβι μέσα στὸ νερὸ κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές.
Ἂν μείνεις γυμνὴ μπροστὰ στὸν καθρέφτη τὰ μεσάνυχτα βλέπεις
βλέπεις τὸν ἄνθρωπο νὰ περνᾶ στὸ βάθος τοῦ καθρέφτη
τὸν ἄνθρωπο μέσα στὴ μοίρα σου ποὺ κυβερνᾶ τὸ κορμί σου,
μέσα στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπὴ τὸν ἄνθρωπο
τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπής
κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές.
Τὴν ὥρα ποὺ τέλειωσε ἡ μέρα καὶ δὲν ἄρχισε ἡ ἄλλη
τὴν ὥρα ποὺ κόπηκε ὁ καιρός
ἐκεῖνον ποὺ ἀπὸ τώρα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κυβερνοῦσε τὸ κορμί σου
πρέπει νὰ τὸν εὕρεις
πρέπει νὰ τὸν ζητήσεις γιὰ νὰ τὸν εὕρει τουλάχιστο
κάποιος ἄλλος, ὅταν θά ῾χεις πεθάνει.
Εἶναι τὰ παιδιὰ ποὺ ἀνάβουν τὶς φωτιὲς καὶ φωνάζουν μπροστὰ στὶς φλόγες μέσα στὴ ζεστὴ νύχτα
(Μήπως ἔγινε ποτὲς φωτιὰ ποὺ νὰ μὴν τὴν ἄναψε κάποιο παιδί, ὦ Ἠρόστρατε)
καὶ ρίχνουν ἁλάτι μέσα στὶς φλόγες γιὰ νὰ πλαταγίζουν
(Πόσο παράξενά μας κοιτάζουν ξαφνικὰ τὰ σπίτια, τὰ χωνευτήρια τῶν ἀνθρώπων, σὰν τὰ χαϊδέψει κάποια
ἀνταύγεια).
Μὰ ἐσὺ ποὺ γνώρισες τὴ χάρη τὶς πέτρας πάνω στὸ θαλασσόδαρτο βράχο
τὸ βράδυ ποὺ ἔπεσε ἡ γαλήνη
ἄκουσες ἀπὸ μακριὰ τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπῆς
μέσα στὸ κορμί σου
τὴ νύχτα ἐκείνη τοῦ Ἅι-Γιάννη
ὅταν ἔσβησαν ὅλες οἱ φωτιές
καὶ μελέτησες τὴ στάχτη κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια.
Λονδίνο, Ἰούλιος 1932(Φωτιές του Αι-Γιάννη)του Γιώργου Σεφέρη
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
celestial
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : stonecity
Αριθμός μηνυμάτων : 8804
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   21/8/2015, 16:42

"ολη η υλη ειναι συμπυκνωμενη ενεργεια, ειμαστε ολοι μια συνειδητοτητα, δεν υπαρχει θανατος, η ζωη ειναι μονο ενα ονειρο και ειμαστε η φαντασια του εαυτου μας."

μπιλ χικς (υπο την επηρεια ελ εσ ντι)

_________________
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Genial
Forum Master
Forum Master


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 24
Περιοχή : Επαρχία
Αριθμός μηνυμάτων : 2299
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   21/8/2015, 16:47


_________________
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
brutal
Forum Εxperienced
Forum Εxperienced


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : Π Φαληρο
Αριθμός μηνυμάτων : 980
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   21/8/2015, 16:52

celestial έγραψε:
"ολη η υλη ειναι συμπυκνωμενη ενεργεια, ειμαστε ολοι μια συνειδητοτητα, δεν υπαρχει θανατος, η ζωη ειναι μονο ενα ονειρο και ειμαστε η φαντασια του εαυτου μας."

μπιλ χικς (υπο την επηρεια ελ εσ ντι)
 Ευτα που έλεγα χθες το βραδυ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
brutal
Forum Εxperienced
Forum Εxperienced


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 29
Περιοχή : Π Φαληρο
Αριθμός μηνυμάτων : 980
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   21/8/2015, 16:58

Απο παιδί... που ημουν στο δημοτικο μ αρεσε πάρα πολύ αυτο το ποιημα και ειδικά τα σημεία που εχω τονίσει

Μάνα με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη,
την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη,
την είχες δώδεκα χρονώ κι ήλιος δε σου την είδε!
Στα σκοτεινά την έλουζε, στ’ άφεγγα τη χτενίζει,
στ’ άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα,
να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλουνε κι ο Κωσταντίνος θέλει.
«Μάνα μου, κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
αν πάμ’ εμείς στην ξενιτιά, ξένοι να μην περνούμε.
- Φρόνιμος είσαι, Κωσταντή, μ’ άσκημα απιλογήθης.
Κι α μόρτει, γιε μου, θάνατος, κι α μόρτει, γιε μου, αρρώστια,
κι αν τύχει πίκρα γή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
- Βάλλω τον ουρανό κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει κι έρτει θάνατος, αν τύχει κι έρτει αρρώστια,
αν τύχει πίκρα γή χαρά, εγώ να σου τη φέρω».
Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
κι εμπήκε χρόνος δίσεχτος και μήνες οργισμένοι
κι έπεσε το θανατικό, κι οι εννιά αδερφοί πεθάναν,
βρέθηκε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ’ όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ’ όλα μοιρολογιόταν,
στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της.
«Ανάθεμά σε, Κωσταντή, και μυριανάθεμά σε,
οπού μου την εξόριζες την Αρετή στα ξένα!
το τάξιμο που μου ‘ταξες, πότε θα μου το κάμεις;
Τον ουρανό ‘βαλες κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα γή χαρά, να πας να μου τη φέρεις».
Από το μυριανάθεμα και τη βαριά κατάρα,
η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντής εβγήκε.
Κάνει το σύγνεφο άλογο και τ’ άστρο χαλινάρι,
και το φεγγάρι συντροφιά και πάει να της τη φέρει.
Παίρνει τα όρη πίσω του και τα βουνά μπροστά του.
Βρίσκει την κι εχτενίζουνταν όξου στο φεγγαράκι.
Από μακριά τη χαιρετά κι από κοντά της λέγει:
«Άιντε, αδερφή, να φύγομε, στη μάνα μας να πάμε.
- Αλίμονο, αδερφάκι μου, και τι είναι τούτη η ώρα;
Αν ίσως κι είναι για χαρά, να στολιστώ και να ‘ρθω,
κι αν είναι πίκρα, πες μου το, να βάλω μαύρα να ‘ρθω.
- Έλα, Αρετή, στο σπίτι μας, κι ας είσαι όπως και αν είσαι».
- Κοντολυγίζει τ’ άλογο και πίσω την καθίζει.
Στη στράτα που διαβαίνανε πουλάκια κιλαηδούσαν,
δεν κιλαηδούσαν σαν πουλιά, μήτε σαν χελιδόνια,
μόν’ κιλαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή ομιλία:
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».
Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους.
- Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλεύουν.
- Φοβούμαι σ’, αδερφάκι μου, και λιβανιές μυρίζεις.
- Εχτές βραδίς επήγαμε πέρα στον Αί-Γιάννη,
κι εθύμιασέ μας ο παπάς με περισσό λιβάνι».
Και παρεμπρός που πήγανε, κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!»
Τ’ άκουσε πάλι η Αρετή κι εράγισε η καρδιά της.
«Άκουσες, Κωσταντάκη μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Άφησ’, Αρέτω, τα πουλιά κι ό,τι κι α θέλ’ ας λέγουν.
- Πες μου, πού είναι τα κάλλη σου, και πού είν’ η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και τ’ όμορφο μουστάκι;
- Έχω καιρό π’ αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου».
Αυτού σιμά, αυτού κοντά στην εκκλησιά πρoφτάνoυν.
Βαριά χτυπά τ’ αλόγου του κι απ’ εμπροστά της χάθη.
Κι ακούει την πλάκα και βροντά, το χώμα και βοΐζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.
Βλέπει τους κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα
βλέπει το μπάλσαμο ξερό, το καρυοφύλλι μαύρο,
βλέπει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα.
Βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα,
και τα σπιτοπαράθυρα σφιχτά μανταλωμένα.
Κτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν.
«Αν είσαι φίλος διάβαινε, κι αν είσαι εχτρός μου φύγε,
κι αν είσαι ο Πικροχάροντας, άλλα παιδιά δεν έχω,
κι η δόλια η Αρετούλα μου λείπει μακριά στα ξένα.
- Σήκω, μανούλα μου, άνοιξε, σήκω, γλυκιά μου μάνα.
- Ποιος είν’ αυτός που μου χτυπάει και με φωνάζει μάνα;
- Άνοιξε, μάνα μου, άνοιξε κι εγώ είμαι η Αρετή σου».
Κατέβηκε, αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δύο.

_________________
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
DiabolAkis
Forum God
Forum God


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 20
Περιοχή : Πάτρα
Αριθμός μηνυμάτων : 4044
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   21/8/2015, 17:00


_________________
Σπόιλερ:
 








Κράτα το
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Lelikos
Forum Master
Forum Master


Φύλο : Άντρας
Ηλικία : 24
Περιοχή : Αθήνα, Άλιμος
Αριθμός μηνυμάτων : 1066
Διάθεση :

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Λογοτεχνικά αποσπασματα   21/8/2015, 17:09

Σπατάλη

Μην θυσιάζεις όλα σου τα σ' αγαπώ για μερικά κρεβάτια.

Φύλαξε και μερικά μπας και συναντήσεις τον μεγάλο

έρωτα στην γωνία

και έχεις να τον κεράσεις μονάχα πολυχρησιμοποιημένη

σάρκα, προβαρισμένους οργασμούς και ξεχαρβαλωμένα

συναισθήματα.

Και αν τελικά ο έρωτας δεν έρθει ποτέ

κράτα ρε φίλε ένα Σ' αγαπώ ανόθευτο

για την πάρτη σου.

Πιθανόν να το έβαλα σε λάθος θρέντ αλλά ουάτ έβερ.

_________________
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Λογοτεχνικά αποσπασματα
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 2Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Θεματικές Ενότητες :: Τέχνες/Πολιτισμός-
Μετάβαση σε: